South East Asia Reisverhalen

Ma backpackt een weekje mee in Thailand. (29-01-09 tm 07-02-09)

Mijn moeder weekje in Thailand? Eerste keer buiten Europa? Ok dan moeten we er zeker van zijn dat we in ieder geval ruim van te voren op het vliegveld staan om haar op te pikken. Stel je voor. Dus stonden we 29 januari ruim twee uur van te voren al op Bangkok airport om Ma op te halen. De KLM vlucht was ruim op tijd, we zagen de eerste kaaskoppen al in de aankomsthal maar geen Ma te bekennen. Na twee uur wachten en zoeken lichte paniek. Naar huis bellen: 'ja je moeder was in eerste instantie overgeboekt maar ze kon uiteindelijk wel mee'. We hebben haar vervolgens om laten roepen en haar naam galmde vele keren in gebrekkig engels door de aankomsthal: 'Wima Meink peace come to infomatai deesk'. Na uren te hebben gezocht sprongen we maar in een taxi om te kijken of ze misschien niet hetzelfde idee heeft gehad. Toen de taxi aankwam in de straat waar we verbleven, zagen we moeders rustig aan de wandel op straat. We sprongen de taxi uit: 'waar in vredesnaam was je?' Ma bleek het heft zelf in handen te hebben genomen toen ze ons niet zag staan in een andere aankomsthal, sprong in een taxi, heeft een lekkere siesta gehouden en besloot de buurt maar alvast te gaan verkennen terwijl wij ons kapot hebben gestresst. Pff nou toen had ik wel even een Tigerbiertje nodig. Ma had een geweldige jetlag te pakken. Ze vond zelf van niet maar de bedenktijd om op de simpelste vragen een antwoord te geven liep uiteen van 30 seconden tot enkele minuten en toen ik vroeg hoe het met Marius en Roland ging (mijn broers), keek ze me vaag bedenkelijk aan en moest wel heel lang nadenken om de twee voor de geest te halen. We hebben haar snel naar haar kamer gebracht.

De volgende twee dagen bleven we in Bangkok om de hoofdattracties te bezoeken. De Wat Phra Kaew (Nederlands Tempel van de Smaragdgroene Boeddha) staat op het terrein van het koninklijke paleis en is een must-see. Het kleine boeddha beeldje in deze tempel is zonder twijfel het meest vereerde beeldje van Thailand. Ondanks zijn kleine afmetingen is dit het belangrijkste godsdienstige symbool voor de Thai. Volgens legendes komt het beeld oorspronkelijk uit India, maar het werd voor het eerst gesignaleerd in 1434 in Chiang Rai. Daar lag het verborgen in een Chedi (stupa) en werd pas gevonden toen deze werd opengereten door een bliksemflits tijdens een grote storm. Dat was weer nadat het lange tijd in Laos was gehuisvest. Er is dus heel wat met een beeldje gesleept.

De gigantische liggende Buddha in Wat Pho en Moeders heeft het niet zo op de monnikken ;-)


Imposanter qua omvang is de enorme liggende boeddha (reclining Buddha) van de Wat Pho. Wat Pho is de grootste en oudste wat in Bangkok (80.000 vierkante meter) en biedt onderdak aan meer dan duizend Buddha vertoningen, dit is meer dan menig andere tempel in Thailand. De liggende Buddha is zesenveertig meter in lengte en beeld de Boeddha uit net voordat deze Nirvana bereikt. Nirvana is niet alleen een grunge-trio uit Seattle maar is ook de toestand waarin alle begeerte is gedoofd en geblust. Je wordt dan op geen enkele manier meer gehinderd door de dicatuur van je zintuigen. Men ziet dat als een staat van verlossing omdat nooit meer een wedergeboorte nodig is en je dus in feite onsterfelijk bent geworden en eindelijk bent `ontwaakt`.

Genoeg tempels: we gaan naar de moeder der markten: het nirvana van de shoppaholics, het welhalla van shopverslaving: de Chatuchak weekend markt. Hier vind je 15000 stalletjes met kleding, geschoren poedels, namaak merkartikelen en alles wat nep, fake en gekopieerd is. Fantastisch. Ma kwam hier met een klein tasje en ging weer weg met een mega grote koffer vol met souvenirs, kleding, maatpakken, boeken etc. Ja we waren heel blij dat ze er was en dat ze weer weg ging en al onze spullen mee terug kon nemen haha.

Ma aan de pikante spicy chilli soep (hier kijkt ze nog blij en de foto is genomen voor het eerste hapje) + reclining boeddha (Wat Pho).



Op 1 februari namen we de bus naar Ayuttaya. Toen Parijs nog een dorpje was en Amsterdam uit slechts een paar houten hutjes bestond, was dit een van de meeste imposante hoofdsteden in Azie. Gedurende de periode 1350 tot 1767 was Ayuttaya een welvarende stad met honderden Boedhistische kloosters, tempels en paleizen van de koninklijke families. De 400 jaar durende glorietijd van Ayuttaya werd in 1767 bruut en drastisch verstoord toen legers uit het buurland Birma (Myanmar) de stad veroverden, plunderden en met de grond gelijk maakte. Alles wat toen nog over was, waren een paar zielige stapel steentjes. Toen het door UNESCO echter werd uitgeroepen tot 'World Heritage Site' kwam er geld vrij voor restauratieprojecten. Nu zijn het nog steeds ruines maar kun je je met wat verbeeldingskracht wel indenken hoe mooi de oude hoofdstad moet zijn geweest.

Maar we gaan hier vooral heen omdat het hier rustiger is dan in Bangkok, je hier scootertjes kunt huren, boottochten kunt maken en je hier makkelijk de stad uit kan. Ik zal de namen van de ruines, sites en tempels besparen en het zijn ook de laatste tempels die we aandoen want genoeg is genoeg. Als je Ma zou vragen wat ze het allerleukste vond aan het hele verblijf in Thailand, zou het zomaar kunnen dat ze begint over een shoppingmall. Neem haar vooral niet te serieus maar we zijn een middagje naar een shoppingmall geweest waar de airconditioning op de hoogste stand stond en Ma verkoeling vond tegen de klamme tropische hitte waartegen zij vol bravoure heeft gevochten.

Ma op de scooter vlak voordat zij de rivier inrijdt + we slepen ma letterlijk overal in mee. Hier in een veel te kleine songthaew.


Wat Ratchaburana + het overwoekerde stenen hoofd in de Wat Mahathat


Hiermee komt ons aziatische avontuur ten einde. De laatste twee dagen (5 + 6 februari)sluiten we af in Bangkok met een dagje sporten, lezen, massages en profiteren van het heerlijke eten. Wordt vervolgd in Australie + Nieuw Zeeland. Check de reisverhalen in Sydney zojuist geupdate..!!


Noorden van Thailand + de tropische eilanden in het zuiden (03-01-09 t/m 28-01-09)


We vertrekken naar het noorden van Thailand met de boemeltrein vanuit Bangkok naar Chiang Mai. Wat een heerlijke reis: een langzame tuftrein, dommelen op de ritmische cadans van de wagons die over het railnet denderen en de oorverdovende piepende remmen als we midden in de nacht ergens stoppen. Het is ook een hele leuke manier om reizigers te ontmoeten en reiservaringen te delen onder de gedempte neonlichten van de nachttrein en altijd met een glaasje rum die sommigen in de tas hebben meegesmokkeld. Zo ontmoetten wij Roy, onze amerikaanse opa-vriend, 72 jaar en een keiharde hardcore reiziger. Teheran in de 70iger jaren, Irak?? Done that my friend. Things changed so much since then. Het is iemand die meeslepend en boeiend kan vertellen en de 13-urige rit aanzienlijk verkort. In de trein wordt bier geserveerd, maaltijden en snacks en de slaapbedden zijn erg ruim en confortabel. Als het eerste daglicht zich een weg baant door de wagons, zien we een groene bergachtige omgeving opdoemen. De natuur lijkt op veel plaatsen ongerept en Chiang Mai is dan ook de plaats bij uitstek om een goede meerdaagse treks te organiseren.

Tja en toen kreeg ik een voedselvergiftiging voor de kiezen. Een hele flinke en ik zal iedereen de details van de oergeluiden van mijn toiletgang der ochtendgloren besparen. Het begon allemaal op de zondagmarkt in Chiang Mai waar je als fan van Thaise keuken helemaal gek wordt en ik draaide door: tientallen stalletjes voor een prikkie. Het lijkt allemaal vers en alles wordt ter plekke gewokt. De volgende dag echter lag ik plat onderuit in mijn bed en was het rennen geblazen met maar een bestemming: de pleepot!! Ik was vooral 's ochtends beroerd en 's middags had ik weer wat energie waardoor we wel wat tochtjes hebben kunnen maken. Chaing Mai heeft meer dan 300 tempels en sommigen zijn prachtige oases van rust. Gelukkig voor Helene waren er een stel toffe fransen (ja ze bestaan) in het zelfde hotel waar we bevriend mee zijn geraakt. 's Avonds als ik weer plat lag, kon zij tenminste met hen de hort op.

Merci a Patrice, Diana, Cheng et Boris + Wiang Kum Kam tempel


Normaalgesproken ben je er na twee dagen wel weer bovenop maar na vijf dagen was er nog geen verbetering dus gingen we naar het ziekenhuis van Chiang Mai om wat sterkers te halen. Ik voelde me gelijk stukken beter: drie Thaise zusters in uniform op hoge hakken namen me in behandeling: eentje meet de temperatuur, de ander werkt een vragenlijst door en de derde vraagt in gebrekkig engels of ik niet even in een potje kan sch**ten voor een infectiediagnose. Nou dat moet lukken hoor zuster!!! Ik zal het dekseltje er weer op doen hoor. Wat een dag, maar ja zo leer je wel alle aspecten van een land kennen haha...De pillen die ik voorgeschreven kreeg sloegen gelijk aan en twee dagen later was ik er weer bovenop.

De sublieme Buddha van de Wat Chedi Luang en de respectvolle manier waarop Helene zich gedraagt in de tempelcomplexen.


We trekken nog verder noordelijk op 10 januari naar Chiang Rai waar vandaan we dan eindelijk wat tochten gaan maken. De stad Chiang Rai ligt in de meest noordelijke provincie van Thailand en wordt gezien als een goed alternatief voor de wat drukkere en toeristische stad Chiang Mai. En zo is het. We hoorden veel verhalen van mensen die teleurgesteld waren in de tochten die vandaaruit vertrokken: te grote groepen en te toeristische routes. Vanuit Chiang Rai kun je ook gave treks maken maar dan in kleinere groepjes en in gebieden waar je nauwelijks iemand tegenkomt.Er zijn nog veel kleine bergdorpjes waar verschillende oude bergstammen wonen. Op 11 januari vertrokken wij met onze kleine gids Fido de bergen in om de Lahu-stam en de Ahka-stam te ontmoeten. Fido was onze energieke en praatgraage gids: hij sprak de lokale stammentalen vloeiend volgens hem (al bleef dat beperkt tot 'hee hoo' en 'ai oe' en niemand die er wat van snapte) en hij wist precies waar ik een lekkere opiumpijp zou kunnen roken in de luchpauze. Ja en daarna zouden we met een olifant de bergpaden afdwalen en de rivier oversteken om de watervallen te bezoeken. Een gids met praatjes dus maar wel een hele grappige. Met de we-zien-wel-attitude vertrokken we 's ochtends vroeg (11 januari) met Fido de bergen in voor een fantastische trektocht. Hilarisch was het om te zien dat de zogenaamde hill-tribes (de bergvolkeren) lekker zijn meegevaren met de welvaart. Ik dacht aan traditionele nomadenvolken waar zwaargehavende mannen en vrouwen het hoofd moeten bieden aan de ruigte van het bergklimaat. Niks van dit alles: vette satelietschotels, dikke four-wheeldrive voor de deur. Zonnepanelen op het dak. Hilarisch. Tja het gaat ze voor de wind met de opiuminkomsten en alle naieve toeristen die graag een kiekje willen maken van hun traditionele gewaden die ze weliswaar nog steeds dragen. Bovendien krijgen ze staatsubsidies als ze zich inschrijven als zijnde Thai en beloven hun nomadenbestaan op te geven.

Een ruig ritje op de kop van Jumbo + Jumbo ziet mijn camera aan voor een banaan.


In de dorpjes van de Lahu- en Ahkastammen dartelen trouwens tientallen lieve schattige puppies rond. Deze harige bolletjes worden echter keihard opgegegeten want jonge hondjes worden gezien als een delicatesse. Zo halen de meesten hun eerste puppyverjaardag niet en belanden ze in de ketel met chillipepers en soyasaus. Het maakt onderstaande foto oh zo tragisch...+ Foto met fido onze speedo-gids.



De volgende dag (12jan) trekken we naar het drielandenpunt vlakbij het plaatsje Sop Ruak. Hier komen de grenzen van Myanmar(Birma), Laos en Thailand samen. We reizen hier naartoe en passeren onderweg ook de grenspost met Myanmar om een nieuw stempel te krijgen in ons paspoort voor een extra 14 dagen. Sinds de bezetting van de luchthaven van Bangkok eind november 2008, toen duizenden anti-regeringsdemonstranten van de Volksalliantie voor Democratie (PAD) voor de ogen van duizenden verbouwereerde passagiers door politiekordons braken en de vertrekterminals bestormden, zijn er beleidswijzigingen geweest: eenieder die overland de grenzen met Thailand oversteekt krijgt slechts 14 dagen toegangsrecht. Dit was eerst een maand en dit beinvloedt je reisplannen in die zin dat je telkens richting de grens moet voor een extra stempel. Luxeprobleempjes maar wel lastig en niet echt toeristvriendelijk. Maar ja we kunnen zeggen dat we er zijn geweest: Myanmar baby! We hebben die dag een scooter en doen veel plaatsjes aan als Chiang Saen, de Wat Phra That Pha Ngao (een hele mond vol maar een van de prachtigste tempels van Thailand) en volgen de Mekong rivier die we eerder aandeedden in Vietnam.

De eilanden van Thailand.

We hebben veel tijd gestoken in de keuze van ons tropische paradijsje want afhankelijk van je keuze krijg je of het paradijs of een toeristen-inferno. We willen namelijk geen kroket of een broodje bol eten bij Edje Kroketje of Adje Patatje op Phuket als je begrijpt wat ik bedoel. Onze keuze viel op de meest zuidelijke eilandengroep in het beschermde Tarutao Marine Park. Beschermd moet je met een korrel zout nemen want corruptie viert nog steeds hoogtij en er zijn ook eilanden bij die helemaal zijn volgebouwd. Het natuurpark bestaat uit een groep van meer dan 50 eilanden in de Zuid Thaise Andaman zee, in de buurt van de grens met Maleisië. Het grootste eiland is Koh Tarutao met bergachtige regenwouden, mangroven, grotten en stranden. Ko Tarutao is het grootste eiland van het park. Tarutao betekent in het Maleis 'oud en mysterieus' en dat maakt het eiland meer dan waar! Jarenlang hebben hier een soort zeenomaden gewoond, de Chao Lay. Tot het eiland in 1930 werd gebruikt als verbanningsoord voor politieke misdadigers, waar nog enkele gevangenisresten van te zien zijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het eiland bezet door piraten, die later werden verdreven door Britse mariniers. De laatste decennia werd het eiland alleen nog aangedaan door verdwaalde vissers en kon de natuur haar gang gaan. Tegenwoordig is er weinig te merken van de roerige geschiedenis en zo strandden hier op 17 januari een verdwaalde Hollander met baggage;-)

De tweede groep eilanden is verder verwijderd en omvat Koh Lipe, Koh Adang, Koh Rawi en Koh Dong.De eerste dagen (17 januari tm 21 januari) verbleven we op Koh Tarutao, ideaal voor trektochten en tropische stranden. We wilden kamperen maar zijn toch gevallen voor de charmes van een bungalow in de baai van Ao Molae. Dit eiland heeft niet het turqouise, doorschijnende water van de eilandengroepen verder verwijderd van de kust van Pakbara maar de natuur is overweldigend en het is nog niet verzwolgen door betonnen resorts. We raken bevriend met Mathias en Magalie, een zweeds-frans circusduo waar we ruim een week samen mee reizen. Met hen trekken we ook door naar Koh Lipe dat wel is verzwolgen door de commercie maar waar de stranden zo oogverblindend mooi zijn dat dat niets meer uitmaakt.

Koh Tarutao + zonsondergang in de baai van Ao Molae


Mathias en ik op de Longtail boot + snorkelparadijs gegarandeerd


De archipel waar Koh Lipe deel van uitmaakt zijn snorkelparadijsjes. Ik heb helaas de kennis niet om de vissen allemaal te herkennen maar ze zijn kleurrijk en sierlijk en erg nieuwsgierig. Waanzinnig om er tientallen om je heen te zien zwemmen terwijl jij met de gratie van een houten harlekijn probeert mee te komen met de zwerm. Helene ondervond hoogstpersoonlijk de gevaren van een tropisch archipel toen zij gewapend met een snorkel van de boot afsprong en regelrecht met haar voet op een grote zee-egel (de Psammechinus miliaris) belandde. AAAUUW, ca fait mal. Oui no shit: de eerste dag kon ze niet meer lopen, de tweede dag hinkte ze sierlijk over het eiland en op dag drie moest haar voet eraf. Op dag vier begonnen de hallucinaties en het schuimbekken...Gelukkig gaat het weer wat beter.

Helene vlak voor amputatie + Helene op dag vier vlak voor het schuimbekken.


We zijn gebleven tot en met de 25e januari maar moesten toen wederom naar de grens voor een nieuw stempel, ditmaal bij Padang Besar(Maleisische grens).We waren genoodzaakt twee dagen in Hat Yai te wachten. Hat Yai heeft kraak nog smaak maar dat krijg je al snel als er zoveel Chinese gebouwen zijn geplant door heel de stad heen: betonnen bunkers. We blijven in een kitcherig chinees hotelletje met masseuses van rond de 50 die hopen met je mee de kamer in te glippen voor een massage met happy end. No thankx granny!! TL-buis verlichting, gore douches die meer doen denken aan een martelkamer en stinkend geel beddengoed wat eigenlijk wit hoort te zijn. Gelukkig is er het Chinese nieuwjaar met veel eetstalletjes, muziek, optochten met draken en acrobaten. Maar als we eenmaal het nieuwe paspoortstempel hebben, pakken we onze terugvlucht naar Bangkok waar wij hoog bezoek verwachten: mijn moeder komt naar Thailand!!! Dat wordt wat en over een klein weekje plaats ik de fotos. Ik heb al een leuk programmaatje samengesteld voor haar met 's ochtends vroeg Yogalessen, een rondje joggen in de smog van Bangkok voordat we snoeihete chillisoep gaan eten.. Wordt vervolgd....

De clique + Je kunt toch zeggen dat je d'r geweest bent toch?




Cambodja + Bangkok (21-12-08 tm 02-01-09)

Een gelukkig nieuwjaar en de allerbeste wensen vanuit Bangkok.

We zijn het nieuwe jaar met een kick-start begonnen en hoe kan dat ook beter dan met een keiharde Thai kickbox sessie (Muay Thai) in het Ratchadamnoen stadion. De geur van zweet, oude stenen bankjes, kakkerlakken die overal langskruipen en lauw bier: welkom in de oudste vechttempel van Thailand. De Thai gokken niet op paarden maar doen dit op kickboxers en er staat vaak veel geld op het spel. Je zult hier dan ook taferelen zien die je nooit op straat ziet: Thais die zich massaal de longen uit het lijf schreeuwen, springen, dansen of gefrustreerd afdruipen als hun vechter tegen de vlakte is gewerkt en niet meer opstaat.

De geschiedenis van het Muay Thai boxing is sterk verbonden met de historie van Thailand zelf. De Thai trotseerden vele gevaren en voerden vele oorlogen, maar zijn nooit door een buitenlandse mogendheid onderworpen. Door hun kennismaking met vele verschillende volkeren bereikte hun kennis van de martial art een zeer hoog niveau. De sport is keihard (knieen, worpen, ellebogen en trappen zijn allemaal toegestaan) maar er is vooral respect voor elkaar en de sport is verweven in tradities en rituelen. Onderstaande video toont de gekte tijdens een knock-out. De video speelt niet altijd af in Mozilla Firefox maar wel met gewone Windows Internet Explorer.(Waarschuwing voor de oma's om misschien maar liever niet te kijken! ;-))

Ratchadamnoen stadium Bangkok


Tijdens de aftelling van het nieuwe jaar waren wij op het New-world square omdat daar alle Thais zich verzamelen om af te tellen voor het komende jaar. Dat was erg teleurstellend: weinig vuurwerk en rond kwart over twaalf droop iedereen al weer af. Niemand die elkaar omhelst of gek doet wat in schril contrast staat met de bovenstaande video. We besloten dus maar terug te gaan naar de toeristenzone waar iedereen al helemaal lam was. Brullende Engelsen, zotte belgen, lamme Nederlanders: dat was ook niet wat we zochten dus we waren eigenlijk al weer voor drien terug in het hotel. Happy new year!! De volgende dag lazen we in de krant wat er zich die nacht had afgespeeld in de Santika nachtclub waar we nog voor langs zijn gelopen: 60 doden door een brand die alles volledig in de as heeft gelegd. Nieuwjaars-decoraties die vlam vatten: dat doet gelijk denken aan de verschrikkelijke brand in Volendam een paar jaar geleden.



De voorgaande weken, voordat we de grens met Thailand overstaken, verbleven we wederom in Phnom Penh, ditmaal om een belofte waar te maken en een dagje op te trekken met de weeskinderen die we tijdens ons eerste bezoek in Phnom Penh ontmoetten. We spraken toen al eerder met Neth Lay, een bewonderingswaardige man die al zijn tijd en energie steekt in het runnen van een restaurant en achterliggend weeshuis waar 24 jongens en meisjes, in de leeftijd varierend van 2 tot 16 jaar, verblijven. Neth heeft de verschrikkingen van een Khmer werkkamp overleefd als jongetje en zijn vader heeft de Pol Pot terreur niet overleefd. Door zijn grote inzet en de wil om iets te doen voor de allerarmsten heeft hij de New Cambodian Children's Life Association (NCCLA) opgericht. De kinderen hebben een slaapzaal, krijgen onderwijs en er zijn diverse organisaties (meestal uit Japan) met hen bezig. Zo maken ze diverse uitstapjes naar waterparken, de tempels van Angkor Wat of naar het platteland. De kinderen zijn fantastisch: we hebben met ze gevoetbald, spelletjes gespeeld en een optreden bekeken van hun traditionele dans. Zo hebben zij naar alle waarschijnlijkheid een redelijke kans om er in de toekomst wat van te maken met in ieder geval een schooldiploma. Uiteraard zijn meer dergelijke projecten nodig want Cambodia stikt van de wees- en zwerfkinderen. Het is iets waar je niet omheen kunt en erg confronterend vooral als het gaat om slachtoffers van mijnen die nog overal in het land verstopt liggen.


Bezoek aan de New Cambodian Children's Life Association. Het weeshuis is opgericht door Neth Lay, tevens eigenaar van het Veiyo Tonle restaurant.



De kerstdagen verbleven we in Siem Reap nabij de Angkor Wat tempels. We hadden een hotel genaamd Riverside view maar het keek meer uit op een stinkende modderstroom. Het was echter een prima hotel met een eigen tuk-tuk clan waar we een geweldig contact mee hadden. Zij konden ons voor een goede prijs de hele dag rondrijden in het gigantische Angkor Wat tempel complex. Je kunt de tempels bezoeken met een 1-dags of een twee/driedaagse toegangspas. We kozen voor een driedaagse pas zodat we er elke dag een paar uur naar toe konden. Het is inderdaad indrukwekkend maar je moet door de toeristenmassa heenprikken om ervan te kunnen genieten. Het is een van de grootste toeristische trekpleisters van de wereld en dat zul je weten ook: de hoofdtempels worden dagelijks overspoeld door hordes en kuddes. We moeten toegeven dat we er flink klaar mee waren toen we besloten om al om vijf uur 's ochtends op te staan en de zonsopgang te bekijken bij de Angkor Wat tempel: toen we door de hoofdingang na kwamen, waren daar al honderden, honderden toeristen die allemaal hetzelfde idee hadden. Dat was een moment dat ik het even helemaal had gehad en we zijn niet lang gebleven. We besloten ons te gaan bezatten met onze bevriende tuk-tuk rijders: zie foto.;-)

25 december met de locals. Cambodjanen kunnen heel veel bier drinken in korte tijd. Het eerste half uurtje konden we aardig bijbenen.




Zelf vonden we de Bayon tempels het indrukwekkendste: in de verte lijkt het een hoop opgestapelde stenen maar als je eenmaal binnen bent ontdek je de meest waanzinnige uitgehakte stenen gezichten en reliefs. Alle gezichten hebben dezelfde vredige uitdrukking: gesloten ogen en een flauwe glimlach, een beeld van een alwetende, oeroude wijsheid. Niemand weet precies van wie de gezichten zijn. Hebben de gezichtstorens het gelaat van boeddha gekregen of heeft de koning zijn eigen gezicht in honderdvoud laten vereeuwigen?


Angkor Wat + Stenen gezicht van de Bayon tempels + Vergane glorie van Angkor Thom

Na vijf volle dagen in Siemp Reap vertrokken we met de boot naar Battambang, een vredig stadje niet ver van de grens met Thailand. Het leek ons gaaf om Nieuwjaar in Bangkok te vieren. De boottocht is adembenemend: je glijdt langzaam door het landschap, alle kinderen zwaaien je toe (misschien schelden ze ons wel uit, weten wij veel..) en het is een fantastische manier om te reizen, vooral tijdens de oversteek van het Tonle Sap meer. De rivier is voor menig land in Zuidoost-Azië de belangrijkste transportader, de bron van leven in de jungle, belangijk voor drink- en irrigatiewater, het ultieme speelterrein voor kinderen en de bron voor de vis- en landbouw en dus voedsel en inkomen.

De boottocht van Siem Reap naar Battambang (28 december 2008)


Al met al is Cambodja tot nu toe mijn persoonlijke favoriet. De Cambodjanen zijn de mediteranen van Azie: altijd in voor een grapje, luidruchtig, houden van lachen, drinken en dansen en nemen zich vooral niet te serieus. Wat een contrast met de stugge Vietnamezen. Het verschil kwam goed naar voren tijdens de Asia Cup (zeg maar het voetbal EK van Azie) dat zich tijdens ons verblijf in Vietnam en Cambodja afspeelde. Tijdens de wedstrijd Vietnam-Laos won Vietnam glansrijk met 5-0 van Laos. Laos werd compleet ingemaakt en we zagen het allemaal gebeuren in een lokale biertent: iedereen keek stoicijns en expressieloos voor zich uit en dat terwijl ze hier toch echt wel van voetbal houden. Het is tekenend voor een volk dat met een meedogenloze stugge vechtersmentaliteit alle veroveraars heeft overwonnen die hen zo bruut hebben vernederd. In Cambodja daarentegen hebben de oudere Cambodjanen naar mijn mening de traumas van de midden zeventiger jaren nog vers in het geheugen en hebben er behoefte aan om met een postieve inzet wat van hun leven te maken en dat ook door te geven aan hun kinderen. Het Cambodja van nu telt vermoedelijk 16 miljoen inwoners. De meesten van hen zijn dus geboren na de tijd van de grote ontberingen. Er wordt vooruit gekeken en van het leven genoten met veel lawaai, humor en gezonde dosis sarcasme. Dit ondanks de schrijnende armoede die je overal tegenkomt. Het is dus waarschijnlijk overbodig te vermelden hoe zij reageerden toen Cambodja HUN voetbalwedstrijd wonnen. Het was nog lang luidruchtig op straat!!



Bai Tu Long Bay + Phnom Penh (09-12-08 tm 20-12-08)

Bijna alle toeristen in Vietnam gaan naar de Ha Long baai: bijna tweeduizend kalkstenen puntvormige eilanden die de zee uitsteken. Het is een prachtig gezicht en een echte must-see. De legende wil dat een enorme draak - 'Halong' betekent letterlijk 'daar waar de draak verdwijnt in de zee' - is geland in zee en alle landformaties op zijn weg heeft vernietigd en zo de eilanden heeft gevormd. Een wilde landing dus. Ha Long wordt letterlijk overspoeld door toeristen die veelal een luxe suite boeken op één van de boten. Bij zonsondergang kijk je met 250 andere volgeladen toeristenbootjes dus allemaal dezelfde kant op. Dit allemaal om te vertellen dat we dus liever voor iets anders kozen: de moederdraak ligt in Halong en haar kinderen zijn geland in Bai Tu Long, 50 kilometer ten noorden. Hetzelfde landschap maar geen toeristen. Perfect. We boekten onze 3-daagse tour en verbleven niet op een boot maar in een vietnamees gastgezin - de familie Sao, op het Quan Lan-eiland. Zij hebben gezorgd voor heerlijk eten, de gids leidde ons met de fiets over het eiland en de boottochten zorgden voor onvergetelijke taferelen.

Bai Tu Long vissershaven + de gastvrije familie Sao op Quan Lan.



Voor het vertrek hebben we een extra vlucht bijgeboekt van Hanoi naar Phnom Penh, Cambodia (12 dec) om zo niet dagen en dagen in de bus te zitten. Dat was een beetje een dure zet maar wel een goede want zo kwam het dat we na slechts drie uur vliegen (overstap in Vientiane, Laos) al landden in Phnom Penh. Nu willen we niet overdrijven maar wat een verschil met Vietnam: de mensen zijn veel relaxter, vriendelijker, mensen glimlachen en spreken waarempel echt redelijk engels. Geen 'joewan baai sosink' (you wanna buy some'thing) meer maar hele gesprekken. Een echte verademing en het is ook bewonderingswaardig gezien de verschrikkelijke gebeurtenissen die hier nog maar zo kort geleden hebben plaatsgevonden. Het lijkt wel of de mensen er echt extra behoefte aan hebben om met positieve inzet iets van het leven te maken. We voelen ons gelijk helemaal thuis en dat is eigenlijk de eerste keer sinds ons vertrek. Helene is een echte top-attractie hier: bijna alle vooral vrouwen (ook de mannen ook) glimlachen naar haar en draaien zich om als ze voorbij loopt (ik ben gewoon een andere lange tourist, die kennen ze nou wel - Skandinavisch, engels, Duits, Nederlands. Who gives a s**). Maar waar komt zij vandaan? Colombia? Brazilie? En wat is het toch met dat haar? Iedereen doet een gokje maar niemand kan natuurlijk de ethnische Peul-Burkina Faso/ frans-baskische achtergrond vermoeden. De douaneambtenaar op het vliegveld van Phnom Penh keek haar al eerder achterdochtig aan, wisselde voortdurend zijn strenge blik van de paspoort foto naar Helene en onderwerpte haar vervolgens aan een lange ondervraging terwijl ik allang de paspoortcontrole door was. Bent u geboren in Frankrijk?? De Tuk-Tuk drivers op straat maken er een spelletje van haar nationaliteit te raden. Wij doen mee "Ok if you cannot guess it within three times you must take us for one dollar only to...." Ok. In the pocket. !!

There is a new girl in town.



Phnom Penh is een heel aardige stad en er valt van alles te zien. We beginnen op 13 december gelijk met zware kost: Toul Sleng (oftewel S-21 het Genocide Museum), het detentiecentrum dat door Pol Pot's veiligheidsdiensten in 1975 werd gebruikt als gevangenis en martelcentrum. Er werden hier naar schatting 14000 tot 20000 gevangenen gevangengezet, gemarteld en doodgefolterd. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen babies, kinderen, vrouwen of mannen. En dan te bedenken dat dit eerst een hogeschool was. Veel gevangenen werden doorgestuurd naar Choeung Ek (beter bekend als de doodsvelden of Killing Fields dat we de dag daarop -14 december- bezochten) waar iedereen een gewisse dood tegemoed ging. Alles in S-21 is tot in de details gearchiveerd en dat is nou juist datgene wat je doet huiveren: de duizenden tentoongestelde fotos van alle gevangenen die hier zijn doodgemarteld. De angst in hun ogen is confronterend. Bij de bevrijding van Phnom Penh in 1979 vonden de Vietnamezen hier slechts zeven overlevenden: vastgebonden aan hun bedden een zwaargewond door wekenlange folteringen. Erg luguber allemaal maar het geeft een inzicht in de waanzinnige terreurcampagnes van Pol Pot's regime: de schattingen lopen uiteen maar ongeveer eenderde -zeg twee tot drie miljoen mensen- zijn omgekomen door de meest uiteenlopende verschrikkingen. Het boek van Loung Ung "eerst doodden ze mijn vader" dat ik jaren terug eens las, gaat nu echt leven.

De waanzin van de grote ontruiming van Phnom Penh + gebouw A van S-21.


Slik. OK Zullen we wat gaan eten?? De volgende dagen doen we 't rustig aan vanwege de hitte en delen we de dag in tweeen: 's ochtends iets bezoeken en in de namiddag weer. We bezoeken het Konklijke paleis, Zilveren Pagoda, Wat Phnom en de markten. Neem 15 dollar mee en onderhandel je helemaal suf en je komt geheid met een volle tas vol souvenirs en kleding weer naar buiten. De tempels zijn allen erg imposant, vooral de Zilveren Pagoda in de koninklijke paleistuinen is schitterend. Wat Phnom (Phnom betekent heuvel in het Khmer) is een tempel (Wat)en ligt op een heuvel midden in de stad. Het werd gebouwd in 1373 om vier Boeddhabeelden te huisvesten die volgens de overlevering hier door de Mekong aangespoeld waren en gevonden werden door een vrouw genaamd Penh. Al deze bezienswaardigheden zijn zeer de moeite waard.



Een sereen gezicht in het straatbeeld zijn de oranje gewaden van de boeddhistische monnikken die gracieus en kalm door de straten lijken te glijden. Zij staan in hoog aanzien en hebben het respect van de lokale bevolking. Ik herrinner me nog duidelijk het beeld van de massale optochten in Myanmar (Birma) toen daar tienduizenden monnikken eind september 2007 de straat opgingen om stille tochten te houden tegen de militaire junta. Een echt dilemma voor de militairen toendertijd omdat geweld tegen boeddhistische monnikken kan leiden tot een massale volkswoede. Hier in Cambodja gaan zij elke morgen de straat op om voor de huizen en winkels langs te gaan en aalmoezen te vragen. Dit overigens zonder ook maar een woord te spreken. Stil staan en wachten is wel toegestaan, zodat de giften op een spontane manier gegeven worden, en de monniken in hun gedrag beheerst blijven. Er wordt gul gegeven.

We waren de afgelopen dagen wel heel erg cultuurbewust bezig en dus compenseren we dit zoals het hoort: knallen met een busreis naar de kust: Sihanoukville. Deze toeristische kustplaats is zo'n beetje een mengeling tussen Lloret de Mar, Torremolinos en Salou. De boel wordt gerund door een heuse Manchester-clan. Blijkbaar hebben een stel manchester united fans hun troosteloze stad massaal verlaten om zich hier te vestigen en te investeren in hostals, beachclubs en discotheken. Breakfast mate? No po'blem: me got eggs, sausage, beans and bloody worcestershire sauce. You want chips with tha??? Ok we blijven een dagje en duiken het strand-nachtleven in met Margarita's, Mojitos en gegrilde barbecue. De volgende dag (17 december) zeggen we gedag tegen alle Bobbies, Terries, Teddies en Timmies en nemen de boot naar Koh Russei (Bamboo eiland) om daar te genieten van zon, zee, strand ...We kiezen voor de rustige Koh Ru zijde van het eiland waar je geen last hebt van bootladingen vol dagjes-toeristen en hebben een perfect klein bungalowtje pal op het strand. Je weet wel: een houten vloer met enorme gaten tussen de planken, raampjes met luiken waar de zeewind doorheen blaast, geen stroom na tienen en enge beesten die 's nachts onder de hut doorschuifelen. Helemaal top. Helaas zwaait ook hier de bloody-blokes Manchester-dynasty de scepter en runnen het enige restaurantje op het eiland. Gelukkig staan er wel Cambodjanen in de keuken die van wanten weten...


Het kerstgevoel wil nog niet echt komen maar we klagen niet hoor...



Hoi An, Hue en Hanoi (30-11-08 tm 08-12-08)
Now we're talking: Hoi An !! Eindelijk een mooie stad, echt de moeite waard, centraal gelegen, 4 KM van een tropisch strand, spotgoedkope hotels en NIET druk. Behalve dat alle reisgidsen aanraden dit stadje niet te skippen en je dus de charme moet delen met vele anderen. Ok het is dus nog steeds niet gelukt om de van de toeristen route af te wijken maar we huren voor een paar dagen een scooter en we zijn zo vrij als een vogel. Goed hier te zijn na een busreis van 17 uur (!!) waarbij de buschauffeur tegen een brommer is opgeknald, er ambulance en politie bij te pas moest komen en de buschauffeur spoorloos verdween na te zijn opgepakt voor verhoor. Wachten op een nieuwe bus-crew, geen communicatie, we stonden uren te wachten op een godverlaten tankstation tot er eindelijk een nieuwe bus aan kwam tuffen. Hoi An. Ik zal gelijk maar heel eerlijk toegeven dat het allerleukste aan dit stadje de kledingszaken zijn (schaam schaam), die maatpakken, jurken, broeken, jassen op maat maken voor een schijntje. Dat wil zeggen als je tenminste een beetje onderhandeld en een goede zaak uitzoekt. Er zijn er meer dan 400 te vinden en zit heel wat flut tussen maar ook hele correcte. Het zijn hier de vrouwen die de scepter zwaaien in de kledingszaken en het zijn stuk voor stuk tough negotiators die er zichtbaar plezier in hebben je een maatpak aan te smeren voor 200 USD. No way josé: you wanna play rough?? 30 dollar. Een schok op het gezicht van de verkoopster; is deze jongen wel helemaal lekker?? "Meneer, wij verkopen pure kwaliteitspakken vervaardigd met zorgvuldig geselecteerde stoffen en werken samen met louter professionals. Wilt u een goedkoop pak dan bent u hier niet aan het juiste adres. Wij leveren slechts 'ko k'watie' (good quality) Dit alles in uitgekiende engelse voorgeprogrammeerde zinnen. Ok, die zit !! Nou goed dan 40 dollars zeg ik met een serieuse uitdrukking op mijn gezicht om even te laten weten wie er hier aan de touwtjes trekt. Ik zit duidelijk te laag met de prijs. "Sir you very handsome, you need good suit", zegt ze met een verleidelijke glimlach. Wat? Speelt ze nu haar charme-offensief?? 50 dollar. "but sir. you very tall, you will need mo suit". Omdat ik zo lang ben, heeft ze meer stof nodig...tja. We komen uiteindelijk uit op een ronde 60 dollar maar dan wel een maatpak van kasmir-wol op maat gegoten. Dan begint de tweede onderhandelingsronde: "you pay now!!!" Wat? Geen sprake van: eerst leveren, passen dan de cash. Niet te geloven deze ijzeren Margeret Thatcher. Dan is het genoeg: ik betaal je nu 15 dollar, morgen de rest als je me de "koe k'watie" levert. Ik dreig weg te lopen ;-) " OK OK pay tom'wo" pff we zijn een uur verder. Maar het moet gezegd worden, het pak zit als gegoten en in Europa betaal je natuurlijk zo makkelijk het viervoudige. "You wanna buy mo'?". Nee bedankt.

De oevers van de Thu Bon rivier en een plaatselijke eettent.



Hoi An's stadscentrum staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is ontsnapt aan de Amerikaanse bombardementen, is intact en het is een verademing niet omvergereden te worden door lawaaiige Honda brommertjes. Het is de voormalige havenstad van het koninkrijk Champa, ontstaan in de 2e eeuw. Vandaar dat één van grootste atracties het 'My Son' complex is. Het heiligdom is een groot complex, bestaande uit religieuze gebouwen, tempels en torens die onderling verbonden zijn door ingewikkelde ontwerpen van rode baksteen. Het belangrijkste gebouw is de toren die gebouwd is als woonplaats voor de goden, met name Shiva. Oud, heel erg oud dus. We hadden geen zin in een overbeladen toeristenbusje dus hebben we zelf de 40 kilometer op de scooter afgelegd. Waanzinnig, behalve dan dat het begon te plensen. Poncho aan, helm op: ja we zagen er fantastisch uit. Heel aantrekkelijk; zo moet ook de lokale bevolking gedacht hebben toen we in de plattelandsdorpjes voorbij raasten.

Looking good + de ruines van 'My Son' van het eens machtige champa rijk. 1 december 2008



Op drie december leek het toch verstandig om eens door te reizen. Hue ligt op drie uur rijden. De stad is de oude keizerlijke hoofdstad van Vietnam. Het keizerlijke paleis (citadel) in de stad is een replica van de Verboden Stad in Peking. Dit is eigenlijk naar mijn mening ook de enige aantrekkelijke plek in Hue. Tijdens het eerst Tet-offensief in de Vietnamoorlog is er in deze stad zwaar gevochten tussen Amerikaanse mariniers (en het Zuid-Vietnamese leger aan hun zijde) en de Vietcong en het Noord-Vietnamees leger aan de andere kant (de bad guys en evildoers?). Bij deze gevechten is het keizerlijk paleis grotendeels vernietigd. Wat er is overgebleven imponeert nog steeds en is de moeite waard. We kiezen voor een georganiseerde tour met gids die ons ook oa naar de Thien mu pagoda en het Tu Duc graf brengt. Het voert te ver om hier over uit te wijden maar dergelijke heilige plaatsen geven een goed beeld van het hart van de oude vietnamese cultuur en hun keizers. Nguyen Phuoc Thi, de opvolger van Thieu Tri Than; pff de namen zijn ingewikkeld, het gaat ons om het beeld. Net als de roi du soleil, werden zij tot in de meest waanzinnige extreme vormen geeerd en kwamen de meesten rond hun achtste op de troon. Zij waren omringd door concubines en mochten ermee doen en laten wat ze wouden. Resultaat: een nalatenschap van soms wel meer dan honderd kinderen. Respect !!(nee niet allemaal bijdezelfde vrouw). Het Tu Duc graf dat we bezochten is een gigantisch complex ter ere van. Niemand weet echter waar de keizers echt onder de grond liggen. Dit is een van de grootste geheimen van Vietnam. Diegenen die vaag iets zouden hebben geweten van deze exacte locaties, zijn op mysterieuze wijze vermoord.


Thien Mu pagoda en na de tour 'no more culture let's drink' in een Hue pub.


Op vijf december, terwijl Nederland zich opmaakt voor pakjesavond, begint het in Hue te hosen, plensen en gieten. Het wordt een dagje hotel, met de poncho hollen naar het dichtbijzijndste eettentje en film kijken op de hotelkamer (yeah sateliet-tv baby!!). Ook wel eens lekker zo'n luie dag maar we besluiten dezelfde nacht nog door te reizen in de nachtbus naar Hanoi. Deze keer duurt de reis maar viertien uur (sarcastische opmerking van een verwende europeaan die zich afvraagt hoe het mogelijk is dat de Vietnamese staat niet één fatsoenlijke snelweg kan aanleggen van Ho Chi Minch naar Hanoi. Investeren in een paar snelle bussen die de tachtig km/u halen en knallen) en komen we murm gebeukt in het oude gedeelte van Hanoi. Hier vinden we een hotel vanwaar ik nu schrijf met een computer met snelle internetverbinding op de kamer met luxe badkamer. Wel wat duurder dan wat we gewend waren maar voor 20 dollar nog steeds een bargain. Toppie... Motobike? Ve'y cheap. You buy sosink (something)?? Hanoi. Weg rust. Ho Chi Minh is waanzinnig druk maar Hanoi's oude wijk heeft smalle straatjes en steegjes en dus raast er dezelfde hoeveelheid scooters en brommers als in Ho Chi Minh voorbij maar dan samengeperst in één grote toeterende stinkende stroom blik, lawaai en uitlaatgassen. Plaats er wat beduusde toeristen tussen, trotoirs die helemaal volzitten met families die er eten, tv kijken, tanden poetsen en de chaos is compleet. En dan te bedenken dat iedereen hier tien jaar geleden nog fietste maar alles inmiddels is omgeruild voor deze lawaaiige vespa's. Het is de prijs van de economische vooruitgang: miljoenen vietnamezen in het bezit van de Honda super dream.....Kijk je naar boven dan zie je eveneens chaos: honderden kluwen electriciteitsdraden en kabels. Dit zijn de kabels die Hanoi bij elkaar houden. Alles hangt aan die kabels. Ze komen samen in dikke bundels, splitsen zich, gaan open ramen in en uit en steken drukke straten over. Ze moeten toch ergens vandaan komen: een geheime plaats waar de communistische Partij aan ze trok, en haar oor te luisteren legde?? Zwaar verouderd in ieder geval en in schril contrast met de draadloze WiFi op onze hotelkamer. Het Hoan Kiem Meer is eigenlijk het enige punt van rust: waar Hanoi diep ademhaalt voordat het de straat weer oversteekt. Hanoi is teveel van het goede, het is als bezoeker niet leuk meer. We organiseren hier onze driedaagse tocht naar Bai Tu long Bay waar we erg naar uitkijken, verzenden onze Hoi An kleding en souvenirs via zeevracht en profiteren van de rust van onze hotelkamer om te plannen waar we een gaan na Vietnam. Het wordt een vlucht naar Pnom Penh, de hoofdstad van Cambodja aanstaande 12 december. Vandaar uit zullen we afreizen met de boot naar Siem Reap om de ruines van Angkor Wat te bezoeken en daarna?? Daarna is het bijna kerst en realizeren we ons dat de tijd heeel snel voorbij vliegt...Wordt vervolgd....


De ideale Vietnamese familie op de scooter + Ome Ho domineert het straatbeeld.


Hong Kong en Ho Chi Minh stad (20-11-08 tm 30-11-08)

Na een lange reis van meer dan 20 uur in totaal kwamen we aan in Hong Kong. De naam Hongkong is afgeleid van de uitspraak in het plaatselijke kantonese dialect: Heung Kôong wat "geurige haven" betekent. Nou het is er zeker geurig maar dan op een andere manier. Het is een van de grootste containerhavens ter wereld en een van de belangrijkste financiele centra ter wereld. Het gonst hier letterlijk van het leven: echt een cultuurschok vergelegen met het rustige Kaapstad. Je kent het wel van TV: duizenden chinese neon-reclame borden, krioelende massa, overal noodle kraampjes en heftige verkeersopstoppingen. Welkom in Asia. We waren er nog nooit geweest en al kom je helemaal brak het vliegtuig uit, je krijgt hier een enorme energiekick van. Echt een gave stad om een paar dagen te verblijven. Na zes weken in de Zuid Afrikaanse natuur is het heerlijk om even te shoppen. Helaas hadden wij maar een volle dag en moesten we de volgende dag weer terug naar het vliegveld voor onze vlucht naar Ho Chi Minh stad (het voormalige Saigon), de hoofdstad van Vietnam.


Een van de main-shopping street op het Kowloon schiereiland in Hong Kong + Skyline


Ho Chi Minh stad. Hey, you nise. Can I hab yo fone numba. Ve cheap. Welkom in Vietnam waar minstens 70 procent van de bevolking Nguyen heet. Als Hong Kong al een drukte van jewelste is en je zoekt het nog gekker: ga dan naar Ho Chi Minh stad (het voormalige Saigon).!! De stad telt meer dan 6 miljoen inwoners en het lijkt wel of iedereen hier een scooter of brommer heeft. Een totaal gekkenhuis. Op Youtube staan tig filmpjes van mensen die de verkeerschaos met de wereld willen delen. Zo heb ik hier mijn eigen versie gemaakt. Let vooral op de stoicijnse manier waarop de voetganger zich door de brommers manoeuvreert terwijl wij gestresst langs de kant staan. Helene heeft het er niet zo op ;-) De beste manier om over te steken is je ogen dicht doen en lopen. Ik heb het geprobeerd en het werkt !!

Druk, druk en nog eens druk!!!!







Toch zijn er genoeg rustigere straatjes te vinden, parken en pagodas (heilige tempels) waar je uit kan blazen. Bovendien kun je hier heerlijk eten. Betaal je in Nederland flink voor echt typisch Vietnamees eten, hier kost het echt niets. Het lekkerst eet je op de markt waar je verse noodle soep (Pho), loempias (totaal niet te vergelijken met de loempias die je in Nederland kan kopen) en rijstschotels kan kopen. Als je houdt van dergelijk eten dan wordt je hier helemaal GEK !!! (net als ik - Helene iets minder want ze lust geen fruits de mers). De vietnamese keuken wordt als een van de lichtste en gezondste keukens beschouwd en dat merk je gelijk. De noodle soepen zijn echte kracht-bouillons: een echte verademing na al die troep die we in Zuid-Afrika hebben gegeten. 24-11 Uitstapje naar de Mekong Delta. Je hebt uren nodig om Ho Chi Minh stad uit te komen dus voor elk uitstapje zit je uren in de bus die niet harder kan als twintig, hooguit dertig per uur. Maar eenmaal de stad uit wordt je geduld beloont. De Mekong-delta is een gebied ten zuidwesten van Ho Chi Minh waar de rivier Mekong met een net van zijtakken in de Zuid-Chinese Zee uitmondt. De vruchtbare delta – een van de grootste rivierdelta's op aarde – is met zijn vele boomgaarden, uitgestrekte rijstvelden en wirwar van kanalen met pittoreske drijvende markten een toeristische topattractie. In 1959 was de Vietcong er zo sterk geworteld, dat het gehate Diem- regime een mobiel gerechtshof instelde dat met een draagbare guillotine rondtrok om met verdachten af te rekenen. Zonder succes, want in 1961 controleerden de guerillastrijders de gehele zuidelijke delta en waagde niemand er, zelfs niet overdag, zonder militair konvooi te komen. Vanuit Vinh Long city neem je de boot (met gids) en lijk je te verdalen in het labyrint van zijriviertjes. Wel erg mooi maar ik ben zelf niet zo'n fan van dergelijke georganiseerde dag tripjes: je valt eigenlijk van de ene touristenval in de andere. Meer je aan op een van de eilandjes dan staat er een rij souvenir-kraampjes op je te wachten. Tijdens de busreis worden de toiletstops goed uitgekiend en wachten er tientallen souvenir-verkopers op je die blijkbaar deals hebben gemaakt met de tour-operators. Zo zit je in de touristen-tredmolen en is het avontuur ver te zoeken. Je hebt eigenlijk geen keus vanaf Ho chi Minh: probeer het maar eens alleen, dat lukt je gewoon simpelweg niet: geen flauw idee hoe je saigon uitkomt en op de Mekong verdaal je simpelweg. Desondanks krijg je wel veel mee van de lokale tradities (rijstpapier en coco-candy workshop) en de natuurpracht.

Twee Vietnamese Mekong vrouwen + Vinh Long City




25-11 Op weg naar Nha Trang
We reizen met de zeer comfortabele nachtbus met daarin enkel ligbedden door naar Nha Trang. Dit ligt langs de kust 450 KM ten noord-oosten van Ho Chi Minh. Die 450 KM doe je in zo'n 10 uur: het is afgelopen met 150 KM per uur over de snelweg scheuren, het is nu hobbelen over slechte wegen richting het noorden. Nha Trang betekent 'wit huis' naar het enige witte huis dat er langs deze kustlijn stond aan het begin van de 19e eeuw. Het was het huis van dr. Yersin, een bioloog dat in 1894 het pathogeen ontdekte wat de pest veroorzaakte waarmee een vaccin kon worden gemaakt. Het 'pasteur institute' vanuit waar hij zijn onderzoeken leidde bestaat nog steeds hier in Nha Trang. Anyway, de enige reden waarom hier zo veel mensen verblijven zijn de stranden en de omliggende tropische eilanden. Sublieme en spotgoedkope fruits de mer maken het echt top. Helaas voor ons is het weer omgeslagen en staan de straten blank. Geen cocktail-bikiniweer dus.


De Hung Vuong straat in Nha Trang na een paar uur lekkere tropische stortregen + 15 meter hoge Buddha naast de Long Son pagode.


Midden jaren vijftig toen Vietnam diep verdeeld was in Zuid en Noord Vietnam, nam de katholieke leider van Zuid Vietnam, Ngo Dinh Diem, drastische maatregelen zoals verbod op opiumsalons, echtscheiding, abortus en bordelen. Een en ander ging gepaard met openbare terechtstellingen. De Noord-Vietnamese communistische Vietminh werd steeds populairder, evenals haar in Zuid-Vietnam opererende tak, de Vietcong. Eind jaren '50 trachtte Ngo Dinh Diem landhervormingen door te voeren, wat mislukte. Na verloop van jaren werd het regime van Ngo Dinh Diem steeds impopulairder, met name onder de Boeddhistische bevolking die vond dat de president de Rooms-Katholieken voortrok. In de jaren '60 staken sommige Boeddhistische monniken zich in brand als protest tegen het regime. Ter herinnering daarvan werd bovenstaand Buddha beeld opgericht en bijgelegen tempel-complex.


Helene zonder handjes op de brommer terug naar het hotel + Long Son Tempel gong.


We wachten het weerbericht voor de komende dagen even af. Mocht het zo slecht blijven dan trekken we verder richting Hoi An en Hué. To be continued.....