Brésil (Français)

Brésil


23 Avril , 22 Mai 2009

LE pays tant attendu, en tout cas par moi. De par les couleurs de son drapeau, sa musique, son peuple coloré, ses plages mythiques...le Brésil, un nom qui chante déjà rien qu'à le prononcer.

Un rêve les yeux ouverts...

Sao Paulo

Sao Paulo nous rinça d'un bel orage tropical pour notre arrivée. La ville est moite, grise, urbaine, très très urbaine. Sao Paulo est tentaculaire. S'il ne tenait qu'à Diederik, il n'aurait pas fait escale ici.Les grands centres urbains le font fuir, quand ils n'ont pas d'harmonie...et quand les orages tropicaux s'en mêlent! Il faut savoir que Sao Paulo est une des plus grande ville d'Amérique du Sud, avec une population d'un petit 11 millions d'habitants.

Sao Paulo, vue du parc d'Ibirapuera & marché sur la Praça da Republica

Nous descendons donc de la navette de l'aéroport qui nous dépose sur la Praça da Republica, en plein centre, avec moultes précautions.Ville surpeuplée + parano dûe aux multiples recommandations qui nous ont été faîtes sur le Brésil = deux routards sur leurs gardes!

Opération recherche de l'hôtel repéré dans le guide, sans sortir la carte et en moins de 10 min, et cela sous la pluie. Il faut croire que nous commençons à être des vieux de la vieille question repérage dans une ville étrangère, puisque la mission est accomplie.

La première chose qui me frappe, ce sont les gens: blancs, noirs, olives, caramels...un véritable arc-en-ciel de couleurs s'offrent à nos yeux. Je me sens bien...Bienvenus aux pays des métis!

D'entrée de jeu nous comprennons que notre espagnol n'est pas souvent le bienvenu (étrange pour ce pays entouré de contrées hispanophones) et que l'anglais semble être apparanté à une langue très très lointaine. De plus avec mon physique, certains peinent à croire que je ne parle pas portugais, voire semblent se demander si je ne me paie pas ouvertement leur tête.

Bref nous faisons une bonne sauce de mots d'espagnol et des quelques mots de portugais glannés ici et là pour nous faire comprendre.En gros, nous parlons yaourt. Et la plupart du temps, cela fonctionne. Cela nous vaudra quand même vingt minutes de recherche le premier jour pour trouver une laverie, pourtant indiquée plusieurs fois par quelques passants comme étant dans le coin. "Aaaah OK, obrigada senhor!"puis "T'as compris?" "Non, et toi?" "Non!" Fou rire, re-demande du chemin, re-fou-rire...

Un autre fait marquant du Brésil, qui se retrouve dans les grandes villes, est ce spectacle désolant de SDF, clochards, gamins des rues, dormant à même le sol sur des bouts de cartons.

Plusieurs fois nous ramenons des restaurants les restes de nos repas, que nous donnons au premier venu. La ration est souvent engloutie en moins de temps qu'il ne faut pour le dire...

De Sao Paulo nous ne verrons que peu de choses:

1- parce qu'il pleut

2- parce que la ville est énorme

3- parce que 1 et 2 combinés nous donne des envies de coins tranquilles au bord de la mer

Néanmoins, nos trois jours passés là-bas furent bien remplis: visite du Parque Ibirapuera, le plus grand de la ville (et Dieu sait si elle a besoin d'oxygène!), dîner pizzas dans le quartier italien de Bela Vista et le clou du spectacle, le MASP, le Musée d'Art de Sao Paulo, située sur l'avenue Paulista, une des plus grandes artères de la ville, et présentant une expo de Vik Muniz, un brésilien génial et complètement perché, dessinant des portraits de stars avec de la sauce tomate et du caviar, entre autres idées loufoques! A ne pas manquer s'il passe près de chez vous!

Avenida Paulista, et le MASP, Sao Paulo

Paraty

La route pour Paraty nous offre tout de suite une autre facette du Brésil, que nous retrouverons tout au long du séjour: le contraste saisissant entre les variantes bleutées de l'océan et le vert profond d'une végétation très luxuriante.Un régal de couleurs dont les yeux ne se lassent pas. Nous sommes scotchés à la vitre du bus pendant les quelques heures de voyage entre Sao Paulo et Paraty. La route est sinueuse et donne des vues panoramiques majestueuses sur le littoral.

Paraty est en fait une petite bourgade coloniale sitée vraiment à mi-chemin entre Rio et Sao Paulo, sur la Costa Verde. Dès notre arrivée, nous sommes sous le charme: les ruelles sont pavées, les maisons anciennes et aux couleurs vives, le rythme est celui d'une petite ville touristique de bord de mer (nous avons de la chance, nous sommes hors saison), un peu nonchalant en journée, et plus bruissant le soir. Nous soufflons un coup niveau sécurité.Les gens sont accueillants et souriants, les touristes cotoîent les pêcheurs. nous restons une semaine et prenons presque nos habitudes dans un petit resto "ao kilo" de la rue principale. Comme son nom l'indique, au resto au kilo, vous payez ce que pèse votre assiette après votre passage au buffet. Le rêve de tout routard, et de biens d'autres encore je pense.

Nous dormons dans une petite "pousada" adorable, aux couleurs blanches et vertes, nous avons toujours d'énormes rations de fruits frais au petit déj...Nous louons des vélos, explorons le coin, faisons une expédition en bateau d'une journée nous permettant de découvrir la beauté des petites îles au large de Paraty...Nous goûtons notre première caipirinha, un délice ce mélange de citrons verts, de cachaça (l'alcool fort brésilien) et de sucre...Nous nous rendons à la plage de Trindade, le village voisin, après un périple en bus amusant: l'arrêt est au milieu de nulle part, il nous faut marcher encore 5km, en tongs, jusqu'à la plage...Le retour sera tout aussi folklorique, à 15 serrés comme des sardines dans un minivan où nous sommes les seuls touristes...Bref, nous avons savouré intensément Paraty.

Le port et les ruelles de Paraty

Notre "pousada" (hotel) et mmmhhh, qu'elle est bonne cette caïpirinha, Paraty


Exploration des environs, campagne et petites chutes d'eau


Bateau dans la baie et plongeon rafraîchissant

Rio de Janeiro

Si tu vas à Riiioooooooo... Qui l'eût crû...nous y allons et en plus nous sommes attendus.

André et Mariana, un couple de cariocas (habitants de Rio) nous offrent gentiement leur confortable canapé pour notre durée de séjour à Rio. Nous avons été mis en contact par une amie commune. Ils habitent à Botafogo, un quartier résidentiel sympa avec sa petite plage et sa vue sur le fameux Pao de Azucar (le Pain de Sucre). Du balcon de leur chambre, nous apercevons même O Cristo Redentor ou Corcovado, le Christ Redempteur, trônant, mythique, du haut de sa colline sur la ville de Rio.

J'ai du mal à y croire. Nous y sommes.

Rio de janeiro, ville mythique, magique, carnaval, favelas, cidade maravilhosa comme le chante le grand Caetano Veloso...Pince-moi, je rêve...

Brazilie (Nederlands)

Brazilië (23 april tm 20 mei)

Welkom in `Putumayo` country, Brazilie, de grootste culturele meltpot ter wereld. We kwamen via de grote poort naar binnen op het vliegveld van Sao Paolo. We werden verwelkomd door een frisse tropische regenbui; de grijze metropool was in donkergrijs gewolkte gehuld en we sprongen in een bus die ons anderhalf uur lang door het betonnen doolhof leidde naar de Praça da Republica, het hoofdplein midden in het centrum van de stad. Sao Paolo stond niet bepaald op ons verlanglijstje maar is een gigantische metropool die claimt een bruisende, creatieve, vernieuwende en trendsettende stad te zijn. Chaos, armoede, criminaliteit (letterlijk op elke straathoek in het centrum staat politie) en betonnen wijken zijn er in ieder geval zeker, maatschappelijke tegenstellingen en confrontatie ook en je moet er vast langer blijven om de stad te gaan waarderen want de Paulistas (inwoners van Sao Paolo) zijn trots op de culturele hoofdstad. Hier rondlopen is tevens de keiharde realiteit begrijpen van miljoenen en miljoenen die in de betonnen jungle letterlijk elke dag overleven. Daartegenover vliegen er voortdurend privé helikopters over die rijke zakenmannen terugvliegen naar hun weelderige villas in de rijke wijken. We blijven maar twee dagen en als we in de bus wegrijden naar de op 3 uur rijden gelegen stranden beseffen we ons geluk dat we zomaar even door kunnen trekken.

De stad is te groot en in eerste oogopslag erg lelijk om hier langer te blijven. We vullen de twee dagen met wandelingen en wat tentoonstellingen waaronder de sublieme exhibition van 'Vik Muniz' in het kunstmuseum van Sao Paolo, de MASP. En toegegeven: het Ibirapuera-park midden in deze gigantische stad is erg gaaf en de wijk Bela Vista is 's avonds redelijk veilig en heeft tig leuke eettentjes.

Skyline Sao Paolo + Uitizcht vanaf /Ibirapuera central park


Op 26 april springen we in de bus naar Paraty, een historisch dorpje langs de prachtige kust halverwege tussen Sao Paolo en Rio de Janeiro. Hier is het heel goed toeven want de stranden zijn paradijselijk schoon, de Caipirinhas spotgoedkoop en het is er veilig. Je moet wel een klein half uurtje reizen om naar de echte tropische stranden te komen, zoals het parelwitte strand in Trindade maar dat hebben we er graag voor over. Weinig spannends te melden tijdens ons vierdaags verblijf: de reis is even veranderd in een strandvakantie met fiets- en boottochten, zwemmen, cocktails en alle andere dingen die bij het goede leven horen. Paraty is zeer aan te raden en slechts drie uurtjes rijden van Rio en een kleine vijf uur vanaf Sao Paolo. De omgeving is adembenemend, tropisch en de bevolking erg relaxed. Foto's please:

Metro Sao Paolo onderweg naar Paraty + the Trindade beach


Downtown Paraty

Haven Paraty + Boottocht langs de eilandengroepen voor de kust


Rio de Janeiro (01-05-09 tm 06-05-09)

Via via kwamen wij al voor onze reis in contact met André en Mariana, twee rasechte Cariocas (inwoners van Rio) die ons al maanden terug hadden uitgenodigd in hun appartement in down-town Botafoga, de wijk vlakbij Copa Cabana. Ideaal en het klikte gelijk toen zij ons bij aankomst op het busstation oppikten.

Meet the guys that so generously invited us. (thank you once more!!). André (bijnaam Spartaaaa van de film '300') en Mariana zijn verloofde + alle vier in de samba club in de wijk Lapa


Met twee hip-minded Cariocas die hun stad als hun broekzak kennen, alle 'best-of' plekken feilloos weten te vinden en je onderdompelen in het nachtleven en overdag ook vrijwillig voor gids spelen; het kon niet beter!! We zijn naar clubs geweest, voetbalwedstrijden, de stranden, de leukste eettentjes met hun hele familie en de verborgen plekjes van de stad. Daar hebben we veel geluk mee gehad. Rio de Janeiro is één van de spectaculairste steden ter wereld door de ongelovelijke ligging: omringd door bergen compleet met waanzinnge uitkijkpunten, zee, stranden... om jaloers op te worden. Er is weer één bekende flipzijde en dat is uiteraard weer de veiligheid. We kennen allemaal de film 'Cidade de Deus' (City of god) over het harde geweld van politie en drugsdealers in de favelas (sloppenwijken). Toen we zelf een politiebusje met razende snelheid door de straten zagen scheuren, ramen geopend en de shotguns die naar buiten hingen, begrepen we al snel dat dit de werkelijkheid is. De politie maakt hier geen grapjes, hier wordt niet bekeurd voor het fietsen zonder licht, hier wordt op scherp geschoten en er vallen dagelijks doden. De willekeurige executies waar de politie zich aan schuldig maakt, wakkert tegengeweld aan en er wordt lustig op los gemoord met torenhoge moordstatistieken. Het is trouwens niet alleen de cirkel van armoede, gebrek aan onderwijs & gezondheidszorg en het grijpen naar wapens om te overleven die geweld veroorzaakt, maar evenzeer de aanpak van de autoriteiten. Anders gezegd: de “law enforcement” vertoont nog vele gebreken. De belabberde politiesalarissen zijn daar zeker een oorzaak van. Ok genoeg over geweld: ons is niets overkomen en als toerist ben je redelijk veilig als je maar de voor de hand liggende veiligheidsmaatregelen neemt, niet naief bent en oplet.

Copacabana-strand + Ipanema-strand


Dat wat gezegd moet worden moet gezegd worden. De myhte van de Braziliaanse billen. Perfect rond en strak of blubber-pudding?? Tja, Helene en ik gingen met veel hooggespannen verwachtingen naar Copacabana maar waren al snel teleurgesteld. Ten eerste is er natuurlijk de badmode zelf die veelal de trend zet in de rest van de wereld: kleine draadjes, stringtangas, minibroekes en nog veel kleinere topjes. Het maakt niet uit hoe uitgezakt alles er bijhangt, het kan en mag gedragen worden. Topless is uit den boze maar mini-setjes mogen altijd. Ja en dan is het niet voor iedereen een goed idee om dergelijke minuscule lapjes stof te dragen. We concluderen dus allebei maar dat de mythe van de ronde brazilaanse billen vooral een gebaseerd is op de badmode zelf. Naast Copacabana ligt een inmiddels veel 'hotter' strand: Ipanema en daar komen de trendsetters naar toe om gezien te worden. Ik als hippe trendsetter en stylist moest daar natuurlijk ook even gezien worden. Na wat handtekeningen aan hysterische meisjes te hebben gegeven ging ik weer snel verder ;-)

Uitkijk op de Corcovado waar de Christo Redentor (De Verlosser) staat, het beeld wat iedereen kent en het symbool van de stad is geworden: een 38 meter hoog Christusbeeld.

Panaramo view (niet onze foto) + Shine the lights


Nog een gelukje: de voetbal finale van twee grootmachten: Botafoga tegen Flamengo. Andre en Mariana zijn enthousiaste supporters en namen ons mee in het overvolle Maracanã-stadium. Een van de grootste stadiums ter wereld zat 3 mei bom en bomvol voor de lokale derby. Dit soort wedstrijden vergeet je geheid nooit meer. 110.000 knotsgekke, schreeuwende, scheldende, en tot 'el Senhor'-biddende supporters springen twee speelhelften op en neer. Wat heeft Ajax dan een saai publiek is de enige mogelijke conclusie. Flamengo won die avond na feilloze strafschoppen, daarna barstte het feest los op straat.

Het legioen (torcida) in het vak tegenover ons + goooooooooooooollllllllllllll

Little flamengo supporters + Rott-flamengo-weiler


Het einde van onze reis nadert en we hebben nog één bestemming te gaan. We vliegen op 7 mei met een extra geboekte vlucht naar Salvador de Bahia, in het noordelijkere gedeelte van Brazilië. De ontwikkeling van Salvador is sterk beïnvloed door het grote aantal slaven die vanuit Afrika in Salvador aankwamen om te werk gesteld te worden op de vele plantages rondom de stad. De overgrote meerderheid van de huidige bevolking van Salvador bestaat uit mulatten en negers die afstammen van de aanzienlijke slavenpopulatie van destijds. Het oude stadscentrum (Pelourinho) is charmant en ten noorden van de stad liggen de mooiste stranden ter wereld. Jammer alleen dat ik een paar dagen ziek werd en het weer omsloeg. Het regende een paar dagen flink en we zijn al die dagen eigenlijk alleen in Pelourinho gebleven. Toen ik er weer bovenop was zijn we doorgetrokken naar Praio do Forte, een paradijselijk vissersdorpje 100 km ten noorden van Salvador waar we de laatste dagen van onze lange reis hebben doorgebracht.

Salvador's centrum vanuit Jorge Amado's museum + uitzicht over één van de havens


Het noorden van Brazilie is een compleet andere wereld als het zuidelijke gedeelte. Andere culinaire gerechten (zoals de typische moquecas - traditionele visgerechten), en andere mensen (veel meer Afrikaanse invloed zoals terug valt te zien in de Candomblé, een Afrikaans religieus ritueel waarbij hun goden werden vereerd met dans en muziek waarbij mensen compleet in trance raken. De Katholieke Kerk was er uiteraard als eerste bij om deze heidense praktijken keihard de kop in te drukken. Je kunt het echter nog steeds meemaken). Ook is er overal capoeira, dans en muziek en één van de indrukwekkendste dansopvoeringen hebben we hier mogen zien.

Helene goes Bahia-style. Acht uur lang zit ze ervoor in de kappersstoel. Het resultaat is prachtig. Ze is heeeeelll mooi. Check de before & after-pictures


De laatste dagen van onze reis gaan enkel over zee & strand. Het einde nadert, we zijn ook wel weer klaar om terug te gaan. Bovendien hebben we geen keuze want het geld is op, we hebben geen werk en schijnt er een economische crisis gaande te zijn ;-) We denken er nog maar niet teveel over na, vliegen vai Rio terug naar Madrid en hebben daar nog een kleine twee dagen door te brengen. Op 23 mei vliegen we na acht maanden reizen naar Schiphol en als het vliegtuig veilig landt, hebben we het echt gedaan: een reis om de wereld in 8 maanden. Het is een raar gevoel, maar we zijn dolgelukkig dat we het hebben gedaan, dat we het lef hebben gehad allebei onze banen op te zeggen, ons appartementje hebben verhuurd en gewoon gezegd hebben : we gaan het doen. We zijn een miljoen ervaringen rijker.!!!

Een laatste Caipirinha en off we go....