Latin America Reisverhalen

Chili 23-02-09 tm 08-03-09

Wel eens een 12-urige vlucht genomen waarbij je vier uur eerder aankomt op dezelfde dag? Een waanzinnige jetlag ervaring: heerlijk slaapwandelen door het centrum van Santiago de Chile, een enorme stad met meer dan 6 miljoen inwoners. ´s Nachts klaarwakker en ´s middags slapen: zo brachten we de eerste dagen door in de barrio (wijk) Brazil vlakbij het centrum. Veel straatleven, muziek, kleuren, voetbal, barretjes en eethuisjes: Santiago is helemaal geen onprettige stad en voor Latijns Amerikaanse begrippen redelijk veilig. Het is een leuke mix tussen Latijns Amerika en Europa. Check onderstaand uitzicht vanaf het hoogste punt in Santiago.

Uitzicht vanaf el Parque Metropolitano in Santiago


Cerro Santa Lucia Santiago + kleurrijk Bellavista


Valparaiso.
Eenmaal de jetlag overwonnen gaan we snel richting Valparaiso. Een must: de stad ligt aan de kust op slechts op twee uur rijden van Santiago en staat terecht op de Unesco werelderfgoedlijst (waarbij je je dan wel afvraagt waarom de Amsterdamse grachtengordel er nog steeds niet opstaat?)

Valparaiso, was ooit de glorie van Chili en een van de belangrijkste havensteden van heel Latijns Amerika. De ascensores (liften die je overal kunt nemen om in hogergelegen wijken te komen. Eigenlijk net zo typerend als de trams die je in San Francisco kunt nemen) waren het symbool van de vooruitgang eind 18e eeuw. De stijle heuvels rondom de haven hoefden dan ook nooit meer te voet beklommen te worden. Een paar pesos en je werd omhoog gehesen. ...En toen was daar het Panamakanaal en werd Valparaiso keihard getroffen en raakte het deels in verval. Het is nog steeds de belangrijkste havenstad maar veel geld gaat tegenwoordig naar nieuwe prestigeprojecten in het nabijgelegen Viña del Mar, waar rijkelui uit Santiago hun buitenhuisje hadden. De gloriedagen, het verval, de bohemien stijl (Valparaiso is een magneet voor alles wat zich artiest noemt), de smerige vismarkten, de statige regeringsgebouwen, de krakende ascencores met hun gammele golfplatendaken, de kronkelende steegjes, de excentrieke mensen ach...het valt niet te beschrijven. De stad is op het eerste gezicht geeneens zo mooi maar sleept je mee als je daar tenminste een paar dagen de tijd voor neemt.

Haven Valparaiso + Cerro Alegre (cerro is chileens voor wijk)


Overal kleuren en waarom ook niet (Cerro Cordillera)




We verbleven in een van de coolste hostals tot nu toe: Los Gaviotines. (http://www.gaviotines.blogspot.com). De eigenaar Jaime heeft dit oude huis (1927) omgebouwd tot een waanzinnige hangplek waar zijn excentrieke familie zich heeft gemengd met de va-et-viens van de backpackers en studenten. Jaime is de stereotype cool-attitude guy, Jaimes moeder de loca die op 60 jarige leeftijd harder kan feesten dan wij Hollanders allemaal bij elkaar, zijn broers pingelen de hele dag op de gitaar en de aanhang loopt de hele dag in en uit. Voeg daar aan toe enkele knettergekke engelsen en een Ier, en de chaos is compleet. Samen koken, uitgaan en flink aan de pisco (lokale drank): het hoort erbij :-)

Los Gaviotines + Richard, Sara, Kelly en Damien from bloody overseas...


Tussen het feesten door doen we ook La Sebestiana aan, een van de huizen van Pablo Nerudo, winnaar van de nobelprijs voor de literatuur in 1971. In een ver verleden heb ik nog enkele van zijn werken bestudeerd, toen ik Spaans studeerde in Leiden. De docenten waren lyrisch over de beste man en hij behoort zeker tot de groten der aarden. Zijn overlijden vond plaats twaalf dagen na de gewelddadige dood van zijn vriend Salvador Allende in 1973. De nationale begrafenis van Pablo -een openbare manifestatie die verboden was door de militaire machthebbers van generaal Pinochet- werd een uitlaatklep van de volksfrustratie. Er verschenen duizenden in de Chileense straten tijdens de eerste publieke protestmanifestatie tegen de nieuwe militaire dictatuur. Honderden van hen zijn sinsdien nooit meer op straat verschenen....

La Sebastiana
Voor de liefhebber :(extract uit Canto General 1950)

AMO, Valparaíso, cuanto encierras,
y cuanto irradias, novia del océano,
hasta más lejos de tu nimbo sordo.
Amo la luz violeta con que acudes
al marinero en la noche del mar,
y entonces eres -rosa de azahares-
luminosa y desnuda, fuego y niebla.








´Sad to leave´ maar we moeten door. We knallen naar La Serena, een charmante stad, vastgegroeid aan Coquimbo en direct aan zee. La Serena is de op één na oudste stad van Chili en heeft zeker charme al hebben ze van de boulevard aan zee (avenida del mar) echt niets weten te maken. Grote resorts, lelijke betonnen bunkers en ommuurde exclusieve hotels zijn een smet op de stad. Dit is jammer want het centrum mag er zeker zijn. Vanuit La serena boeken we een tour naar de Valle de Elqui (Elqui vallei) om zo de bergen in te trekken.

De Elqui vallei is een van de meest bezochte plekken in het zogenaamde Kleine Noorden van Chili. Het Noorden van Chili is kurkdroog maar de vallei is een oase van plantages, stuwmeren en wordt omringd door duizelingwekkende bergketens. Ook zijn er geruchten dat er UFO's gesignaleerd zijn, wordt hier voornamelijk Pisco geproduceerd (chileense sterke drank) en heeft de vallei meer dan 300 zondagen per jaar (natuurlijk was het bewolkt toen wij aankwamen). Rede genoeg dus om hier een aantal dagen te blijven.

Bovenop de Puclaro stuwdam + Rivadavia in de Elqui vallei


Oudjes in Vicuña, bergdorp + tussen de cactussen.


Vanuit La serena vertrekken we met bus naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili. Het is een 17-urige busreis maar een van de meest confortabele en spectaculairste busreizen tot nu toe. We reserveren de koningsstoelen op de tweede etage, vlak voor het raam en het panaroma glijdt voor ons langs. Links de stille oceaan en rechts het Andes gebergte, de reis vliegt voorbij.

San Pedro de Atacama is een stadje gebouwd rondom een oase in de Atacama woestijn en ligt op een plateau op 2500 meter hoogte. Het is een van de droogste plekken op aarde wat zorgt voor een bijna psychedylische evaring met vulkanen, zoutvlakten, de maanvallei, woestijnvlaktes. Het spel van wind, zon, zand, zout en steen heeft hier de meest vreemde creaties achtergelaten. De omgeving wordt vervormd door tinten grijs, paars, rood, roze afhankelijk van de stand van de zon. Als de volle maan het landschap beschijnt met een mysterieuse gloed, waan je je op een verre planeet. Overdag kun je hier waanzinnige fotos maken want het licht is er heel helder en intens (als je tenminste een goede camera hebt.NOT!!)

Eindelijk aangekomen + Helene draait rondjes op de zoutvlaktes (Laguna Tebinquinche)


Flamengos boven de Salar de Atacama + Vulkaanmeer Miscanti op 4700m.


Kraterlandschap + Jump baby jump


Laid-back San Pedro is ook weer een bestemming wat op ieders lijstje staat. Daardoor zijn er weer tig operators die allemaal dezelfde tracks aanbieden. Hier echter mag je blij zijn dat ze er zijn want zonder gids kom je hier helemaal nergens. Je kunt zelf gaan fietsen maar we bedanken: de zonnestraling (UV) is er gevaarlijk, de hitte droog en intens. De tours zijn erg gaaf, we hadden leuke groepen en je sluit altijd af met een Pisco sour.

Na twee weken Chili gaan we alweer door naar Argentinie. Ten eerste is Chili erg duur, minstens net zo duur als Nieuw Zeeland en in Argentinie kunnen we het veel langer uithouden. Geen rede om weg te gaan maar we waren verder erg verbaasd over de belabberde keuken. Nou ligt het ook aan het budget en er zijn echt wel goede eethuisjes te vinden (voornamelijk de Menu del Dia - gerecht van de dag- zijn best goed te doen) maar in het algemeen is het duur en vette zooi. Check onderstaande foto met een verbouwereerde Helene die net haar Lomo (+-/varkenslap) krijgt voorgeschoteld. De gefrituurde aardappelbolletjes knetteren nog na in hun vet. Dit was nadat ze ´s middags ook al een teleurstellend broodje frituurvet had verorberd:

Putain c´est de la merde. Je mange pas ca moi!!!