Argentinie (Nederlands)

Deel 2: La Capital, Córdoba en Iguazú (02-04-09 tm 23-04-09)

Hier keken we erg naar uit: een weekje in La Capital: Buenos Aires, DE schizofrene stad bij uitstek. Een stad gepaard gaande met een afwijkende beleving van de werkelijkheid, resulterend in onlogische gedachtepatronen, hallucinaties en in wisselende mate emotionele, denk- en gedragsstoornissen. Alhier een bekakt dametje van zeventig die minstens al een paar honderduizend pesos heeft uitgegeven aan plastische chirurgie en haar teckel, aangekleed met een sportbroekje en een geruit truitje, uitlaat in de elitaire wijk Palermo. Of de wijk Boca (met het imposante stadium 'la Bombonera', van de Boca Juniors waar Diego groot is geworden) waar je geheid omgelegd wordt als je daar verschijnt in een Riverplate T-shirt. Hier wordt keihard gewerkt aan de scheepskades, terwijl de toeristen zich tegoed doen aan de vele straattango-performances in El Camenito, een kleurrijk straatje bomvol met winkeltjes waar je Boca Junior shirtjes kan kopen. Terwijl de kantoorklerken in pak zich ophouden in de wijk Puerto Madero waar de miljoenen-appartementen te koop staan met uitzicht over de La Plata-baai, zijn er tevens honderdduizenden minder begadigden die het moeten doen met een hut met een golfplatendak in de sloppenwijken. Arm of rijk, de Porteño, oftewel inwoner van Buenos Aires, heeft een flinke dosis zelfvertrouwen, is ietwat arrogant (ja de stad lijkt soms in meerdere opzichten wat op Parijs haha) en heeft een behoorlijk ego. Hoe pleegt een Argentijn zelfmoord? Door van zijn ego af te springen', zo gaat de grap. Maar het imago heeft sinds de grote economische malaise van 2001 een flinke deuk opgelopen. Veel mensen lopen weer met beide beentjes op de grond zo verzekerde een taxi-chauffeur ons. Van de huidige crisis merken we niets: hier is het sindsdien altijd crisis.

Uitzicht vanuit ons appartement op Av.General Perrón + Tango muurfresco in San Telmo


Het centrum is de bruisende en indrukwekkende kern van Buenos Aires, Microcentro genoemd, met brede avenues á la Champs-Elysées. De palmbomen geven het een subtropisch tintje. Hier huren we voor acht dagen een appartement om zo centraal alle wijken met hun eigen karakter te kunnen ontdekken. Aurélie, Heleen's beste vriendin, is tevens van de partij en reist twee en een halve week met ons mee. We zitten op 10 minuutjes van de Plaza de Mayo, het centrale plein van het Drama, het Argentijnse drama, waarvan de beroemde Dwaze Moeders (de Moeders die elke week naar het plein komen om gerechtigheid te eisen - hun zonen zijn immers verdwenen tijdens de militaire dictatuur) slechts een onderdeel zijn. Wie de geschiedenis van dit land wil kennen, komt naar het Plaza de Mayo. En het moet raar lopen, wil je niet een groep demonstranten zien arriveren.

La Casa Rosada op de achtergrond waar Evita Perrón haar beroemde speeches gaf + ingang van de Bombonera, stadium van de Boca Juniors


Natuurlijk gaat het ook om de Tango. Café Tortoni. ‘El’ Tortoni, opgericht in 1858, is het oudste koffiehuis van de stad en getuigt van de rijkdom van de stad in de jaren 30. Hout en glas-in-lood, kristallen lampen en kunst aan de muren, obers in driedelig pak en tangomuziek op de achtergrond. ´s Nachts speelt hier een orkestje in een zaaltje achter een fluwelen gordijn er wordt er tango gedanst als voorstelling maar het niveau liegt er niet om. Wij als leken waren in ieder geval onder de indruk. Mensen die de dans beheersen vertonen zich hier niet maar gaan naar de Milonga, de salon waar deze erotische dans met veel passie en barstensvol etiquetten wordt gedanst. Maar net als met Nederlandse klompen houdt niet iedereen van Tango. ´LO ODIO´ exclameerde een lokale porteño en verzekerde ons dat alles slechts een toeristenval is. Zo erg is het gelukkig niet. Hoger niveau dan in Buenos Aires kun je in ieder geval wel vergeten....

Moi, Aurélie en Heleen + Tango in Tortoni hoe het NIET moet

Hoe het WEL moet. Mannen: nee ik heb haar telefoonnummer niet. Heleen lag dwars...


We houden ons verder bezig met het verkennen van de wijk Recoleta met de wereldberoemde gelijkgenaamde begraafplaats. Graven zijn hier tempels in alle stijlen en worden goed bezocht. De meeste bezoekers komen tegenwoordig maar voor één graf: dat van Evita Perón, presidentsvrouw en beschermvrouwe van de armen. Sterven lijkt hier duurder te zijn dan leven als je de exuberante graven bekijkt. Ook vervallen wij in de zondes van het shoppen, uitgaan en gaan we naar een voetbalwedstrijd van River Plate waarvan ik helaas geen fotos heb omdat het wordt afgeraden om een toestel mee te nemen. De wedstrijd kan ik samenvatten als volgt: fantastische supporterssfeer (veel drums, gezang) met wilde gebaren voor een potje noppes. Want het spelniveau is bedroevend maar wel begrijpelijk als je weet dat zonder uitzondering alle goede spelers naar Europa vertrekken zodra ze de kans krijgen. De wedstrijd River Plate - Gimnasio zou de boeken ingaan met een gelijkspel 2-2.

De duurste wijk in aanbouw: Puerto Madero + de twee nieuwste topspitsen van de Bocas (Double D power Damien en Diederik)


Op 13 april vertrekken we met de nachtbus naar Córdoba, de tweede stad van Argentinie. Na BA is er geen stad die kan overtreffen maar de Argentijnen zijn vol lof over hun ´querida Cordoba´ dus we waren vol verwachting. Het bleek een grote teleurstelling. De stad heeft behalve een Jesuiten kloostercomplex van een paar eeuwen geleden weinig te bieden. De centrale plaza ligt er bedroevend bij, het is veel te druk en het geheel biedt heel weinig charme. Wel zijn we een volle dag de omliggende sierra (gebergte) ingetrokken compleet met gids om de ´Los Gigantes´ te lopen. Boven onze hoofden cirkelden de condors en vale gieren rond op de thermiek van de helder blauwe lucht. De landschappen zijn adembenemend en we hadden veel lol met Claudio onze gids.

De Daltons op een rijtje + opperste concentratie bij de dames


Moet ik hier doorheen? + aan de top


Iguazú is de laatste bestemming gedurende onze 7 weken in Argentinie. Last but not least!! Beide namen zijn afgeleid van de Guaraní woorden í (water) en guazú (groot). De busreis van Cordoba naar Puerto Iguazú is een kleine 23 uur en dat is lang maar de busreis is weer zeer confortabel dus glijdt de tijd snel voorbij. Ik kan heel erg lyrisch gaan doen over het oorverdovende geruis van de naar benedenstortende watervallen maar het is echt iets wat je zelf moet ervaren. Net als de Perito Moreno met geen pen te beschrijven. Tonnen water storten zich over een lengte van zo'n drie kilometer in verschillende groepen watervallen een 80 meter diepe kloof in, tenmidden van een schitterend junglelandschap. Het hoofdgerecht is de Garganta del Diablo, de duivelsstrot....Het park rondom de watervallen doet wat pretpark-achtig aan maar alles is tot op de puntjes verzorgd en je kunt meerdere tracks lopen in het oerwoud. Zie en huiver:

Uitzicht op de kleinere watervallen - lowertrail National Park Iguazú.

Links een watervalletje + rechts de Duivelskeel

Aurélie in extase + sprookjesachtig mooi uitzicht


Nu terug naar Buenos Aires voor de vlucht naar Sao Paolo. Brazilie is alweer de laatste bestemming. In Brazilie is het tijd om een paar hardnekkige mythes met eigen ogen te verifieren: zijn de brazilaanse billen echt zo perfect als de MTV clips ons doen geloven? Verder checken we laatste tangamode op Copa Cabana, worden de Caipirinha cocktails uitvoerig getest en zal ik proberen een stel ego´s te breken door de Nederlandse stijl te introduceren in het Samba-voetbal.....Dit laatste zal waarschijnlijk heel vernederend uitpakken voor 1 van de partijen......Wordt vervolgd

--------------------------------------------------------------------------------------------
Deel 1 Road-tripping (13-03-09 tm 01-04-09)

We gaan ´m helemaal rijden: de legendarische Ruta 40. Deze bijna 5000 km lange weg begint in Quiaca (Jujuy) in het noorden van Argentinie, dichtbij de Boliviaanse Andes en zakt helemaal naar het zuiden af door de Patagonische vlaktes in de provincie Santa Cruz. De weg eindigt waar de wereld ook niet veel verder meer gaat: vlakbij de Tiera de Fuegos (het Vuurland) van het zuidelijkste puntje van de bewoonde wereld. Ons doel is de gletsjer Perito Moreno te bereiken. Onderweg verblijven we twee dagen in Mendoza en twee dagen in Bariloche en lassen we, net als bij de Tour de France, rustdagen in.

Wij delen de reis in 7 stukken. Salta - Chilecito - Mendoza (rustpunt 1) - Chos Malal - Bariloche (rustpunt 2) - Perito Moreno - Tres Lagos - El Calafate

Ruta 40 gaat dwars door 11 provincies, 3 regios waaronder Patagonie, kruist 236 bruggen, geeft toegang tot 20 nationale parken en doorkruist 27 bergpassen. Eenmaal in Pantagonie is het rally-rijden geblazen en worden je doorzettingsvermogen, geduld EN de banden van onze Volkswagen Gol (nee GOL en niet de Europese VW Golf) tot het uiterste getest. Honderden kilometers over grindpaden, onverharde wegen die je met een normale auto (geen 4/4) slechts kunt rijden tot eind april als de gure steppe-winden en ijzige regen de paden onbegaanbaar maken. Voor vertrek discusieren we een lange avond met onze vriend Hector in Salta die ons de auto regelt over de haalbaarheid van de route met een normale auto. Als hij zijn glas met Quilmes-bier heft en zegt: ´SI SE PUEDE´ -wat in dit geval vertaald dient te worden met ´JA dat kan wel maar...´, zijn we de volgende morgen vertrokken. Een sfeerverslag:

The road ahead is unwinding + als een schaduw door de ruigte


Een toffe hitchhiker rijdt een stukje mee + Gebergte ten zuiden van Salta


Quebrada in de Sierro de Velazco + een Gaucho met aanhang


Rustpunt 1: Mendoza. Een erg relaxte stad wat ook weer erg Europees aandoet. Veel uitgaansgelegenheden, mooie pleinen, brede boulevards en hele goede wijn. Dit is Argentinie´s wijndistrict en van iedere drie Argentijnse druiven komen er twee uit Mendoza. De meeste Argentijnse wijnhuizen en bodegas zijn in Mendoza gevestigd en wijnfreaks gaan hier berserk: top-kwaliteit voor heeel weinig geld vooral als je de kans hebt om de flessen direct bij de verkooppunten in de wijngaarden zelf te kopen.

Rustpunt 2: Bariloche. De stad ligt in het hart van het Nationale Nahuel Huapi-park en aan de oever van het Nahuel Huapi-meer. Hier even geen auto meer en lopen we een paar gave wandelingen in het merengebied. Bariloche zelf is een beetje té toeristisch omdat het tevens een wintersportbestemming is van de welgestelden Porteños uit Buenos Aires. Bairloche doet erg Zwitsers aan: voorvaderen van veel inwoners komen dan ook uit Duitsland en Zwitserland. Veel Zwitserse chalets, chocolateries, ski-hutten en alles keurig netjes. De omgeving is net als Zwitserland wunderbar en het zou voorlopig het laatste stukje groen zijn omdat we vandaar het dorre Patagonie induiken.

Helene op Plaza España in Mendoza + Bariloche vanaf bovenaf


Een van de 236 bruggen + merengebied rond Bariloche


Wolken rood als lava. Bergen liggen tegen de grond aan gedrukt, happend naar adem. De lucht is oneindig groot. + Al heel vroeg op pad maar wel een prachtige zonsopgang (rond Mendoza)


Zodra je Bariloche uitrijdt en het laatste gebergte langzaam achter je verdwijnt begint de eenzaamheid en de uitgestrektheid van Patagonie. De wegen worden slechter, hobbeliger, modderiger in het door regen en wind geschuurde land. De luchten zijn zwaar en als in de namiddag de zon begint te zakken glijdt alles hier af in kou en eenzaamheid. Daarna nemen de genadeloze steppewinden het over. Geriefelijk wordt het hier nooit behalve in onze Volkswagen Gol natuurlijk...

22 maart ´s ochtends vroeg: de zwaarste dag: een hele dag grindrijden, met de auto door stromende beekjes en toeterend door kuddes schapen: de weg van Perito Moreno naar Tres Lagos is een waanzinnige ervaring met als enigste teken van de bewoonde buitenwereld de welgeteld zes tegenliggers en een eenzaam boerderijtje met een koe. Het uitgestrekte land – gletsjers, bergen, pampa´s en bossen – ligt onveranderd stil.



Als het avond is en we nog steeds over de Pampa scheuren zien we in de verte een paar lichtjes opdoemen en hopen we dat een plaatselijke herberg nog een plekje over heeft. We lopen regelrecht in de filmset van ¨Historias Minimas¨. Deze Argentijnse road-movie tracht de kleinschalige levens weer te geven in een typische Patagonische omgeving: over een bakker die in zijn vrije tijd graag een potje worstelt, een echtpaar met een palmkwekerij in de huiskamer, de alomtegenwoordigheid van het televisietoestel in het Argentijnse leven van alledag, en veel meer. Allemaal even ongedwongen gebracht, met amateur-acteurs die zichzelf lijken te spelen. Zo hier in Tres Lagos de mannetjes die voor zich uitstaren in het enige plaatselijke barretje, wat niet meer is dan een schuur. Hier komen geen toeristen en als we om half tien uitgehonderd de deur van het schuurtje opendoen en vragen of we wat kunnen eten draaien alle bebaarde ongeschoren koppen onze kant op. Ze regelen een vette pizza voor ons en zo verorberen we die met bier terwijl de Argentijnse mannen hun bewondering uitspreken over die fatale goal van Bergkamp tijdens het WK 98 waardoor zij uit het tournament werden geknikkerd. Dat we dat prachtige moment 11 jaar later nog even mogen bespreken in dit winderige gehucht. Tja die goal doet nog steeds erg veel pijn want Argentinie is ´loco para el futbol´, knettergek van voetbal en heel de natie zint op wraak om deze partij nog eens over te spelen.

De lage Patagonische wolken hangen bewegingsloos in de lucht. Patagonië speelt zich af in de lucht. Wolken golven over elkaar heen. + wilde paarden steken over.


Heel veel wind waarvoor je zelfs wordt gewaarschuwd.


Het doel van onze lange afdaling is de Gletsjer ´Perito Moreno´ in het Parque de Glaciares (Nationaal Gletsjerpark). Parque Nacional Los Glaciares bestaat uit een aantal gletsjers: Upsala, Heim, Spegazzini, Mayo, Ameghino, en Perito Moreno. Perito Moreno is de meest bekende. Dit heeft te maken met de benaderbaarheid van de gletsjerwand en omdat het een van de weinige gletsjers op de aarde is die nog groeit. Perito Moreno schuift de ijsmassa 1 tot 2 meter per dag voor zicht uit. De ijswand krijgt onder invloed van water, temperatuur, beweging en wind enorme krachten te verwerken. Er breken hierdoor continu torenhoge stukken ijs af. In tegenstelling tot wat veel mensen denken heeft het instorten van de gletsjerbrokken niet met het broeikaseffect te maken maar is het een geheel natuurlijk fenomeen. Het geluid van Perito is fascinerend. Je hoort het imposante gekraak van de over elkaar schuivende ijsbrokken en er breken grote ijsbrokken van de gletsjer af die dan met veel lawaai in het Argentinomeer vallen. Dit valt met geen pen te beschrijven. Het geluid van de schuivende ijslagen is te vergelijken met de impact dat het geluid van een donderslag of aardbeving op het menselijke gehoor heeft. De duizenden kilometers die we hebben afgelegd zijn het echt waard bij het zien en vooral horen van dit enorme natuurfenomeen.

Om er in volle glorie van te genieten moet je allereerst zorgen dat je er heel vroeg bij bent, enkele uren voordat de eerste busladingen toeristen aankomen. Daarna zijn er geheid Amerikanen die luidruchtig gaan klappen of schreeuwen als er een brok ijs in het meer valt: ¨Yeah WOW, told you that was gonna happen DUDE´, Japanners die voor je camera gaan staan als je een foto wilt nemen en Amsterdammers die dit wel ´leipe shit´ vinden. Nee als je heel vroeg aankomt, heb je de gletsjer bijna voor jezelf.

De koningin van de gletsjers + looking good


Bij terugkomst in ons hostal in El Calafate (de enige stad op 80 KM afstand van de gletsjer) was er een engelse meid die ook geen woorden kon vinden voor Perito. It´s ridiculous, zei ze en zo is het.

Op Youtube kun je een paar prachtige blokken zien vallen. Zie onderstaande link bijvoorbeeld.
http://www.youtube.com/watch?v=qbQjukRmLSg

Ruta 40 gaat hierna nog verder door en we rijden bij het verlaten van El Calafate nog een kleine honderd kilometer op deze legendarische weg. Onze nieuwe reisdoel is Bahia Blanca om mijn goede vriendin Claudia op te zoeken. Hiervoor moeten we de Ruta 3 richting het noorden nemen. Deze weg is geheel geasfalteerd en is de enige correcte weg van Noord naar Zuid. Hierdoor stikt het van de vrachtwagens en werkt de omgeving ook niet mee want de route is saai: platte pampa, veel wind, weinig te zien en de plaatsen waar we overnachten zijn erg lelijk. We leggen af: El Calafate - Caleta Olivia (een stadje aan zee met visverwerkingsfabrieken en olieraffinaderijen hmmmm) en door naar Puerto Madryn.

Vanuit Puerto Madryn doen we het schiereiland Valdés aan (Peninsula Valdés 28-03-09). Het schiereiland zelf is vrij vlak, droog en erg teleurstellend. De grootste attractie van het schiereiland is het rijke dierenleven langs en op de kust. Het binnenland wordt bewoond door guanaco's, nandoes, gordeldiertjes, vossen en tja die hadden we allemaal al eens gezien (we worden een beetje blasé), Langs de stranden leven grote kolonies zeeleeuwen. De zeeën rond het schiereiland vormen het paargebied voor walvissen en orca's maar niet in deze periode van het jaar dus valt er eigenlijk weinig te zien. Er zijn echter twee gebeurtenissen die mensen vanuit de hele wereld naar het schiereiland trekken; orca's die zich bij tijd en wijle op het strand 'storten' om daar zeeleeuwen te verschalken en de walvissen die hun jongen werpen (juli tm december). Het mocht uiteraard niet zo zijn.

Zeeleeuwen + stilte aub













Vanuit Puerto Madryn is het ´slechts´ een kleine 600 KM naar onze laatste road-trip bestemming: Bahia Blanca. We hadden nooit gedacht hier nog eens te komen maar we gaan voor onze goede vriendin Claudia. Claudia is Colombiaanse en ik ken haar vanaf mijn achtiende toen we samen een zielig studentenbaantje hadden bij de Schipholdouanedienst en we exportformulieren mochten stempelen. Ze woonde tot voor kort in Amsterdam Oud Zuid, nooit verder dan 10 minuten fietsen van me vandaan en we hebben er heel wat feesten, etentjes en uitjes opzitten nu we elkaar al meer dan 12 jaar kennen. Totdat ze de jammerlijke beslissing nam om terug te gaan naar het continent waar ze vandaan komt om hier haar danscarriere op poten te zetten. Nu woont ze in Bahia Blanca met haar vriend Maxi en komen we een paar dagen de koelkast plunderen....





Bovenstaande fotos: avondje muziek bij Claudia thuis (3x) + Claudia dansschool (2x) + uit eten met hector erbij (de eigenaar van de VW) + Claudia en Helene op straat in Bahia Blanca + ik en Claudia + Claudia is geen ochtendmens + Claudia en Maxi + Helene en Maxi + Theatervoorstelling in Bahia Blanca.


***********************Deel 2 wordt vervolgd************************
(met oa Buenos Aires, Cordoba en de watervallen van Iguazu)