Reisverhalen Australia & Nieuw Zeeland

Nieuw Zeeland (10-02-09 tm 23-02-09)


Nieuw Zeeland oftewel Kiwi-land. Het eerste treffen met de Kiwis op Auckland airport is een beproeving van de zintuigen en vooral het geduld in verband met de strenge quarantaineregels die streng worden bewaakt door de Biosecurity. Deze speciale divisie van de Nieuw-Zeelandse douane, staat voor u klaar om het eiland te beschermen tegen alle enge beestjes, virussen en ziektekiemen die zich in rugtassen, backpacks, koffers of tussen de schoenzolen hebben genesteld en het eiland kunnen vernietigen. Zij staan met man en macht klaar om alle invliegende appels en gelande tomaten op te sporen en te vernietigen, alle passagiers te onderwerpen aan een waar-heeft-u-voor-het laatst-gegeten-vragenlijst en alle koffers en tassen compleet ondersteboven te keren. We waren echt goed de klos: 'u komt uit Azie en heeft hiervoor ook in Afrika gereisd'? De agenten van het Biosecurity agency wreven in hun handen. Dit varkentje gaan we wassen.

De agenten waren heel beleefd, het moet gezegd worden, maar de indringende ondervragingsmethodes waar wij aan werden onderworpen logen er niet om. Waar we allemaal geweest waren in Azie? Of we in contact zijn geraakt met schuimbekkende straathonden, agressieve koalabeertjes, kangaroes (Australie. Yeah natuurlijk die beestjes die lopen overal op straat) of andere enge beestjes. Hoe wij onszelf onderhielden, hoe wij deze reis financieren en of wij meer dan vijf plaatsnamen kunnen opnoemen in Nieuw Zeeland. De tassen waren intussen tien keer gescreend, gescand, gelaserd, gewogen, opengemaakt, dichtgenaaid, geplastificeerd totdat... What's that? Dirty walking boots? De wandelschoenen waren nog wat modderig van de laatste grote wandeltocht en volgens het inmiddels vijftallige team dat zich op onze baggage had gestort, was er een hoge kans op een allesvernietigend virus wat Nieuw Zeeland van de aardbol zou kunnen doen verdwijnen. De keus was tussen de totale vernietiging van mijn wandelschoenen, quarantaine of een grondige antibacteriele schoonmaak met de hogedrukspuit. Ik koos voor een gratis wasbeurt van mijn stappers (konden ze mijn sokken ook niet gelijk meewassen?) en nadat ik ze keurig terugkreeg in een steriele doorzichtige tas met Kiwi-logo, mochten we door. Helene had het niet meer, we moesten echt ons lachen inhouden. Pff na meer dan twee uur scannen konden we eindelijk de frisse Kiwi-lucht opsnuiven.

Nieuw Zeeland (of Aotearoa zoals de Maori het noemen) stond hoog op mijn lijstje van must-sees en na een kort verblijf van slechts twee weekjes kunnen we definitief concluderen dat dit veel te kort is geweest. De insteek van de reis is altijd geweest om landen te zoeken die ver van onze westerse cultuur afstaan en dat is zeker niet het geval in Nieuw Zeeland maar het eiland is zo ongelovelijk mooi en ligt zo ver van Nederland vandaan dat we besloten hier in ieder geval een twee-weekse tussenstop te maken.

In 1642 werd Abel Tasman op expeditie gestuurd naar het Zuidland. Hij moest het land en zijn rijkdommen in kaart brengen en een snelle, veilige route vinden naar Zuid-Amerika. In zijn opdracht slaagde Tasman nauwelijks, maar hij ontdekte wel Tasmanië, Nieuw-Zeeland en de Tonga- en Fiji-eilanden. Tasmans enige moment aan land in Nieuw Zeeland resulteerde in een bloedig treffen met de Moari die vier van zijn bemanningsleden afmaakten. ´He got is white ass kicked´ zouden ze hier zeggen. Nou dat is wel jammer want nu is Engeland het moederland en heeft het land een beroerde keuken .-)

Aucklands Skytower + Skyline vanaf Harbour Bridge


Dee eerste twee dagen verblijven we in Auckland, the city of Sails, een moderne sportieve en
multiculturele stad. We reserveren een campervan en op 13 februari tuffen we Auckland uit om te genieten van de overweldigende ruimte.

Met de camper over de Harbour Bridge Auckland


Door het tijdsgebrek kunnen we helaas slechts het noorder-eiland aandoen, erg mooi maar naar het schijnt niet half zo spectaculair als het zuidereiland. Hier eerst wat ultieme kiwi-kiekjes en vervolgens enkele hoogtepunten van onze rondreis.

On the Road again + kijk uit voor skieende Kiwis (ook wel Skiwis genoemd. Het is hier een lokaal grapje: it´s green and it is skying down the mountain. Answer: A Skiwi)



Zo maar een camping in Wanganui + landschap op het Coromandel schiereiland.


* Rotorua (14-02-09 tm 16-02-09). Nou dat is wat hoor als je hier naar binnen rijdt. Wat een stank hangt hier in de lucht!! Ik gaf eerst Helene de schuld maar het blijkt dat Rotorua in het centrum ligt van het vulkanisch nog steeds actieve Centraal Plateau en het gas van de vulkaan zorgt voor pruttelende modderpoelen, spuitende geisers, warmwaterbronnen, stomende rotsen, hydrothermische meren. Overal in de stad en wijde omgeving is geothermische activiteit met de bijbehorende doordringende zwavellucht. De locals noemen deze stad ook wel Rottenrua. Het stinkt hier naar rottende eieren. Dus waarom zouden we hier dan blijven in vredesnaam? De stad zelf is een toeristenval met tientallen Maori-optredens die toeristen naar hun geprogrammeerde showachtige avonden lokken waar je dan live-on-stage kunt meezingen met de lokale Moaristrijders. No thanks mate. En dan al die attractiepark-achtige extreme sports activiteiten die je overal voor veel geld kunt doen: zo kun je hier Zorben.!! De Zorb is een metershoge bal van doorzichtig PVC waar je in kunt klimmen. Vervolgens wordt je van een grote heuvel afgeduwd. Anders kun je je hier wel op elke straathoek tientallen in de lucht laten schieten door een vage machine. Nee wat het hier de moeite waard maakt zijn de vulkanische parken rondom de stad.

Wamangu Volcanic Valley is een groot National Scenic Reserve op z´n Nieuw Zeelands: schoon (maar zeker niet aangeharkt zoals in Nederland. Ja OK wij hebben helemaal geen nationaal park maar you get the point), mogelijkheid tot allerlei perfect aangegeven wandeltochten (tramps), compleet met visitors centre, folders, informatieborden etc. De nationale scenic reserves en de nationale parken hier zijn echt allemaal TOP. De enorme kraters, meren en hotsprings werden gevormd na de uitbarsting van de Mount Tarawera in 1886 die het hele gebied veranderde in een gloeiende koekenpan (vandaar de naam van een van de meren: Frying Pan lake).

De boosdoener + teveel zwavel gesnoven in Waimangu Volcanic Valley


* Mount Taranaki in Egmont National Park (17-02-08 tm 18-02-09). Het middelpunt is de 2518 meter hoge Taranaki een slapende vulkaan. De hele regio draait om deze berg en terecht: een beauty.

Mount Taranaki onthuld zich + Helene doet net of ze al boven staat
.


* Tangariro National Park (18-02-09 tm 20-02-09). Voor mij het absolute hoogtepunt van wat er te zien valt op het noordereiland. Hier kun je je helemaal kreupel wandelen maar door ons tijdsgebrek doen we een eendags-tocht, 1 van de nine great walks: the Tongariro Crossing. Deze tocht voert langs Mount Ngauruhoe en Mount Tongariro. Tussen deze giganten ligt een vulkanisch plateau met kraters, vulkanische meren en geysers. In de verte ligt de altijd zichtbare mount Ruapehu die werd gebruikt als Mount Doom in Lord of the Rings. Enfin, als zelfrespecterende polderdude wist ik niet wat ik meemaakte. Zelfs Helene, de dy-hard montagnarde herself from downtown les Alpes Lyonnais, wist niet wat ze zag. De volgende dag zou het heel slecht weer worden dus dit was de laatste kans voor ons om ´m te lopen. Een spectaculaire dag net als voor veel oudjes want we kunnen heel stoer gaan doen dat we de track hebben gelopen maar we werden bijna ingehaald door een stelletje topfitte zeventigers die ons in het vizier hadden en ons met hun volgeladen rugtassen bijna voorbij liepen. Respect!!!!

The red Crater + we toucheren het wolkendek vlakbij Mt Tongariro.


Stijle klim + de Emerald lakes hoog op het vulkanisch plateau





Sydney (08-02-09 tm 09-02-09)

Goodday mate. Twee dagen Down Under. Sydney speedy express en Sydney met een hele dikke jetlag. Na een lange vlucht vanuit Bangkok met Quantas kwamen we aan in Sydney waar we verbleven in Botany, een voorstad van Sydney bij vrienden van de zus van Helene. Daar hadden we ons eigen appartement met alles op en d'r aan dus dat was fantastisch geregeld. We hebben totaal niet geslapen in het vliegtuig en de nacht daarvoor gefeest in Bangkok dus we waren de draad een beetje kwijt in the City. Maar we hebben maar twee dagen in Australie dus moeten we knallen. Dag 1 jetlaggen we ons een weg door de Botanical gardens, the Rocks - één van de eerste Engelse nederzettingen in Australië, gelegen bij het beroemde Opera House en de Sydney Harbour Bridge. Dit gedeelte van Sydney is werkelijk prachtig

Harbour bridge + Sydney Opera House


De sublieme mix tussen oud en modern in The Rocks vlakbij Circular Quay


Op dag 2 waren we weer wat fitter en deden we Darling Harbour, Manley beach en Kings Cross. Deze wijk staat vooral bekend om zijn uitgebreide nachtleven en grote hoeveelheid en bars. Hier zijn we tot in de nachtelijke uurtjes gebleven totdat we alweer onze tassen in moesten pakken voor Nieuw Zeeland. Erg jammer maar we hebben maar acht maanden om te reizen en Australie is domweg te groot, te uitgestrekt om er even bij te doen. Wil je dit enorme land leren kennen dan moet je het goed doen en waarschijnlijk ook met een groter budget dan dat wij hebben want Australie is duur en we gaan weer richting de Europese prijzen. Zo hopelijk gaan wij ooit nog eens echt Down Under.

Bij aankomst is het die dag 40 graden en horen wij over de verschrikkelijke bosbranden die dit jaar meer dan 200 dodelijke slachtoffers hebben geeist. Bosbranden horen bij Australië. De eucalyptus, de meest voorkomende boom in het land, heeft vuur nodig om te overleven. Alleen bij hoge temperaturen kiemen de zaden. In de stam zit daarom veel olie en dat brand heel goed. Verder is Australië een krukdroog continent wat ook het een en ander bespoedigt. Brandweercorpsen zoals in Nederland zijn er niet en is ook niet doenlijk door de onoverbugbare afstanden. Dus leren de Australiërs op het platteland hun huis te verdedigen met stalen zenuwen, met behulp van waterslangen en natte doeken. Zo kun je beginnende brandhaardjes misschien blussen maar tegen een woedende vlammenzee is niet te strijden en zo komen ook dit jaar weer honderden Australiers weer gruwelijk om het leven. Tijdens ons ultrakorte verblijf merken we hoe hard zo'n nationale ramp aankomt.

Het kan qua weer trouwens raar lopen want op dag twee tuimelden de temperaturen naar beneden naar de 20 graden, was er wind en regen en was ik blij, HEEL blij met wat koelte na ruim vier maanden tropische temperaturen.

Downtown Sydney + Darling Harbour


Sydney Skyline + de familie waar wij verbleven met op de foto Estelle, David, Sacha en Luna in hun huis in Botany.